Applaus is het geluid dat ontstaat wanneer een publiek in zijn handen klapt (men applaudisseert) om waardering of dank te tonen. Applaus is een directe, fysieke manier om emotie, goedkeuring of steun uit te drukken. Het kan kort en beleefd zijn, lang en enthousiast, of zo intens dat het in een ovatie uitmondt. Vaak wordt er ook “BRAVO!” geroepen als men iets bijzonder goed vindt.

Applaudisseren komt voor in veel situaties. Mensen bij een concert applaudisseren bijvoorbeeld als artiesten het podium betreden om hen te verwelkomen, en aan het eind van een optreden om hen te bedanken. Ook na een toespraak of tijdens een sportwedstrijd klinkt vaak applaus. In het theater applaudisseren toeschouwers na een toneelstuk en in de opera aan het slot van een voorstelling; de duur van het applaus hangt meestal samen met hoe enthousiast het publiek was.

Soorten applaus

  • Kort en beleefd – een paar keer klappen als teken van waardering of bevestiging.
  • Lang en enthousiast – meerdere minuten klappen bij een bijzonder indrukwekkend optreden.
  • Ovatie – zeer luid en langdurig applaus; een publiek kan zo duidelijk maken dat het buitengewoon tevreden is.
  • Staande ovatie – het publiek gaat staan tijdens het applaus; dit is een extra blijk van waardering en wordt doorgaans voorbehouden aan uitzonderlijke prestaties.
  • Geroep en bijgeluiden – toespraken van “bravo”, fluiten of joelen horen soms bij feestelijke gelegenheden of sportevenementen.

Etiquette bij publiek

Applaus heeft ook ongeschreven regels. Enkele algemene richtlijnen:

  • Wees stil tijdens het optreden – praat en maak geen geluid tijdens belangrijke delen van een voorstelling. Dit toont respect voor uitvoerders en medepubliek.
  • Volg de conventies van het genre – in klassieke concerten wordt vaak niet tussen delen (movements) geklapt; bij populaire muziek is applaudisseren tussen nummers normaal. In theater en opera wacht men meestal tot het einde van een scène of tot de curtain call, tenzij duidelijk anders toegestaan.
  • Applaus bij toespraken – bij een toespraak is het gebruikelijk om aan het einde te applaudisseren; bij sommige speeches applaudisseert het publiek ook na sterke uitspraken of tussenzinnen.
  • Respect bij ceremonies – tijdens plechtige of ingetogen momenten (bijvoorbeeld rouwdiensten of bepaalde officiële ceremonies) is applaus vaak ongepast tenzij uitdrukkelijk gevraagd.
  • Staande ovaties – zet alleen een staande ovatie in als de prestatie echt uitzonderlijk was; sta niet impulsief op en ga ook niet vroeg zitten als anderen nog applaudisseren.
  • Mobiele telefoons en geluid – zet telefoons stil en vermijd het maken van foto’s met geluid of fel licht als dat storend is voor de voorstelling.

Culturele verschillen en bijzondere situaties

  • In sommige landen en genres horen bij applaus nog andere uitingen, zoals voetstampen, zingen of het slaan op bierpullen bij volksfeesten.
  • Bij opera en klassiek kunnen solisten vaak extra applaus krijgen na een indrukwekkende aria; toch is het verstandig te letten op de context: soms wordt juist voorgeschreven te wachten tot het einde.
  • Bij sportwedstrijden wordt applaus ook gebruikt om sportiviteit en respect te tonen, bijvoorbeeld wanneer een gewond speler het veld verlaat of bij het eren van een tegenstander.

Praktische tips om goed te applaudisseren

  • Sluit je aan bij het tempo van het publiek: start niet te hard en voorkom ongecontroleerd klappen.
  • Klappen met de handpalm iets hol maakt het geluid voller en minder pijnlijk voor de handen.
  • Wanneer je luid applaudisseert, let op je omgeving zodat je anderen niet stoort of per ongeluk raakt.
  • Gebruik gejuich of geroep spaarzaam; dat versterkt de impact wanneer je het inzet.
  • Als je twijfelt wanneer te klappen (bijvoorbeeld in klassieke muziek), kijk naar de dirigent, de uitvoerders of volg het voorbeeld van ervaren toeschouwers.