Traditionele popmuziek: definitie, geschiedenis en popstandards

Ontdek traditionele popmuziek: geschiedenis, kenmerken en iconische popstandards. Leer hoe Amerikaanse standards de moderne popmuziek vormgaven.

Schrijver: Leandro Alegsa

Traditionele pop, ook wel standaardmuziek genoemd, is een genre (of type) van westerse populaire muziek die populair was vóór het begin van de rock and roll in het midden van de jaren vijftig. De populairste en duurzaamste nummers uit deze muziekperiode worden ook wel popstandards of Amerikaanse standards genoemd.

 

Wat is traditionele pop?

Traditionele pop verwijst naar liederen en uitvoeringen die vooral bekend zijn van het eerste deel van de 20e eeuw tot aan de opkomst van rock and roll. Kenmerkend zijn sterk uitgewerkte melodieën, duidelijke songstructuren (bijvoorbeeld de 32‑maten AABA‑vorm), professionele songwriting voor musicaltheater, film en tin pan alley, en vaak rijke arrangementen voor orkest of kleine combo's. Veel van deze nummers werden geschreven met het oog op sheetmusic‑verkoop en radiosterbaarheid, en werden later opgenomen door talrijke artiesten.

Oorsprong en geschiedenis

De traditie van deze popmuziek is geworteld in Tin Pan Alley, Broadway‑musicals en de Hollywood‑soundtracks van de vroege 20e eeuw. Componisten en tekstschrijvers leverden songs voor podia en bioscopen; platenmaatschappijen en radiostations verspreidden die vervolgens naar een breed publiek. In de jaren 1920–1940 domineerden orkestrale arrangementen, bigbands en crooners; in de jaren direct voorafgaand aan rock and roll ontstond een overgang naar kleinere begeleidingen en intiemere zangstijlen.

Kenmerken

  • Melodie en harmonie: duidelijke, memorabele melodieën en vaak rijke, maar toegankelijke harmonieën.
  • Structuur: veel songs volgen gestandaardiseerde vormen (bv. AABA, couplet/refrein).
  • Tekstinhoud: thema's als liefde, verlangens, nostalgie en persoonlijke verhalen.
  • Arrangement: van volle orkesten en bigbands tot kleine jazzcombo's; strijkers en blazers veelgebruikt.
  • Opname en uitvoering: nadruk op vocale interpretatie en frasering; meerdere versies van hetzelfde nummer door verschillende artiesten.
  • Verschil met rock: minder nadruk op elektrische gitaar, snellere backbeat en jeugdige rebellie; meer gericht op volwassen luisteraars en showbusiness.

Belangrijke componisten en uitvoerders

Veel namen uit deze periode bepalen nog steeds het repertoire van het genre. Voor componisten en tekstschrijvers kun je denken aan:

  • Irving Berlin
  • Cole Porter
  • George en Ira Gershwin
  • Jerome Kern
  • Richard Rodgers & Lorenz Hart / Rodgers & Hammerstein
  • Harold Arlen, Johnny Mercer, Hoagy Carmichael

Bekende uitvoerders die deze nummers populair maakten of opnieuw definieerden zijn onder anderen Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Nat King Cole, Bing Crosby, Judy Garland en Tony Bennett. Jazzmuzikanten namen vele standards over en gebruikten ze als basis voor improvisatie.

Popstandards en het Great American Songbook

De meest succesvolle en duurzame nummers uit de traditionele pop worden vaak aangeduid als popstandards of als onderdeel van het zogenaamde Great American Songbook. Een standard is een lied dat door tientallen — soms honderden — artiesten is opgenomen en dat generatie na generatie relevant blijft. Deze songs verschijnen in musicals, films, op platen en in radioprogramma's en blijven een belangrijk repertoire voor zangers en jazzmusici.

Invloed en nalatenschap

Traditionele pop heeft een grote invloed gehad op latere vormen van populaire muziek. Jazz nam veel harmonie‑ en melodie‑materiaal over uit dit repertoire en maakte er improvisatiedragers van. Ook na de opkomst van rock en later pop en soul bleef de traditie voortleven via revival‑golven, theatervoorstellingen, cinemaproducties en heropnamen door hedendaagse artiesten. Daarnaast vormt het repertoire een belangrijke bron voor muzikale educatie en archivering.

Voorbeelden en luistertips

Enkele bekende standards die representatief zijn voor traditionele pop:

  • "Night and Day" (Cole Porter)
  • "Someone to Watch Over Me" (Gershwin)
  • "Summertime" (Gershwin)
  • "My Funny Valentine" (Rodgers & Hart)
  • "The Way You Look Tonight" (Kern)
  • "Body and Soul"

Wil je dit genre verkennen: luister naar albums als Ella Fitzgerald's "Songbook"‑reeksen, Frank Sinatra's klassiekers, of compilaties met Great American Songbook‑nummers. Vergelijk verschillende interpretaties van hetzelfde nummer om te horen hoe arrangement en frasering het karakter van een lied kunnen veranderen.

Behoud en moderne interpretaties

Tegenwoordig worden standards zowel traditioneel uitgevoerd als in nieuwe arrangementen heruitgevonden. Pop-, jazz‑ en zelfs indieartiesten nemen zulke nummers op met hedendaagse producties, waardoor het repertoire levendig blijft. Archieven, museumcollecties en digitale platforms spelen ook een rol bij het behouden en toegankelijk maken van opnames en partituren uit deze muziekperiode.

Conclusie: traditionele pop of standaardmuziek vormt een fundamenteel hoofdstuk in de geschiedenis van westerse populaire muziek. Het repertoire blijft relevant dankzij tijdloze composities, veelzijdige interpretaties en voortdurende heruitvinding door generaties muzikanten.

Over

De werken van deze songwriters worden meestal beschouwd als onderdeel van de grote stukken die bekend staan als het "Great American Songbook". In het algemeen betekent het woord "standard" elk populair lied dat zeer bekend is geworden binnen onze basiscultuur.

"Traditionele pop" wordt tegenwoordig ook gebruikt voor standaardmuziek, als een categorie van populaire muziek in de Grammy Awards. AllMusic definieert traditionele pop als "post-big band en pre-rock & roll popmuziek."

 

Geschiedenis

Op Broadway, Tin Pan Alley en Hollywood in de jaren 1930 en 1940 werden een aantal populaire liedjes geschreven door vele songwriters - zoals: Irving Berlin, Frederick Loewe, Victor Herbert, Harry Warren, Harold Arlen, Jerome Kern, George Gershwin en Ira Gershwin, Richard Rodgers en Lorenz Hart, Oscar Hammerstein, Johnny Mercer, Dorothy Fields, Hoagy Carmichael en Cole Porter.

Er zijn toen goede verbeteringen toegevoegd. Dit zijn strijkerssecties of orkestpartijen en leggen meer nadruk op de vocale presentatie voor de luisteraars. Op deze manier zijn rijke klanken van strijkers te horen in veel van de populaire muziek in de jaren veertig en vijftig. Liedjes van deze schrijvers werden populair onder de mensen in Amerika. Sommige daarvan zijn nu vergeten, maar andere worden tegenwoordig door de mensen standards genoemd.

In de jaren zestig verscheen rock and roll in de muziekscene en werd populairder dan dergelijke standaardmuziek. Maar sommige zangers zoals Frank Sinatra, Doris Day en Tony Bennett bleven populair op televisie en radio.

Harry Nilsson nam in 1973 een album "A Little Touch of Schmilsson In the Night" op met orkest van Gordon Jenkins. In de jaren tachtig zong Linda Ronstadt, een populaire zangeres, en nam albums op met standaardliedjes. Ze trad op met het orkest van Nelson Riddle. Opnames van Rod Stewart's It Had to Be You: The Great American Songbook, Willie Nelson's Stardust en Carly Simon's Torch werden openbaar gemaakt. Dit waren grote successen in de muziekwereld.

 

Gerelateerde pagina's

  • Songwriter
 

Meer informatie

  • 青木啓, "ポピュラー音楽200年 - フォスターからボブ・ディランまで", 誠文堂新光社, 1976
  • 岡部柚子編, "ポピュラー・スター事典 (en: "Who's Who in Popular Music", 音楽之友社、1976
 


Zoek in de encyclopedie
AlegsaOnline.com - 2020 / 2025 - License CC3