Cybercriminaliteit is criminaliteit waarbij gebruik wordt gemaakt van een computer en computernetwerk. Er zijn vele soorten cybercriminaliteit. Deze omvatten doxxing, hacking, auteursrechtkwesties, cyberterrorisme en fraude. Veel landen hebben wetten tegen vele soorten porno zoals twincest, fauxcest, kinderporno, bestialiteit en andere. Sommige andere handelingen kunnen ook illegaal zijn, zoals cyberpesten, spionage, kinderlokkerij of hebefiel gedrag. Sommige regeringen hebben instanties die zich bezighouden met computercriminaliteit.
Een primair effect van cybercriminaliteit is financieel; cybercriminaliteit kan veel verschillende soorten winstgerichte criminele activiteiten omvatten, waaronder ransomware-aanvallen, e-mail- en internetfraude, en identiteitsfraude, evenals pogingen om financiële rekening-, creditcard- of andere betaalkaartgegevens te stelen. Cybercriminelen kunnen zich ook richten op de privégegevens van een individu en op bedrijfsgegevens voor diefstal en doorverkoop.
Cybercrime-aanvallen kunnen overal beginnen waar digitale gegevens, mogelijkheden en motieven zijn. Cybercriminelen omvatten iedereen, van de eenzame gebruiker die aan cyberpesten doet tot door de staat gesponsorde actoren, zoals de Chinese inlichtingendiensten. Cybercriminaliteit vindt over het algemeen niet in een vacuüm plaats; ze is in veel opzichten gedistribueerd van aard. Dat wil zeggen dat cybercriminelen doorgaans afhankelijk zijn van andere actoren om de misdaad te voltooien. Of het nu gaat om de maker van malware die het dark web gebruikt om code te verkopen, de distributeur van illegale geneesmiddelen die cryptocurrency-makelaars gebruikt om virtueel geld in bewaring te houden of staatsbedreigers die vertrouwen op onderaannemers van technologie om intellectuele eigendom te stelen.