Slag bij Buxar (1764) - Beslissende overwinning van de Britse EIC
Slag bij Buxar (1764): beslissende overwinning van de Britse Oost-Indische Compagnie onder Hector Munro — keerpunt voor Britse macht en koloniale expansie in India.
De Slag bij Buxar werd op 23 oktober 1764 uitgevochten tussen de strijdkrachten van de Britse Oost-Indische Compagnie onder leiding van Hector Munro en het gecombineerde leger van verschillende Mughal-heersers.
Achtergrond
De confrontatie was het gevolg van groeiende spanningen na de Engelse belangen in Bengalen, politieke onrust onder lokale nawabs en het streven van de Oost-Indische Compagnie naar grotere macht en financiële controle. De Compagnie had eerder al een beslissende invloed verworven na de Slag bij Plassey (1757), maar bleef verwikkeld in conflicten met lokale heersers die hun gezag wouden bewaren of herstellen.
Deelnemende partijen en commandanten
De Mughal-strijdkrachten bestonden uit troepen van meerdere machthebbers: Mir Qasim, de Nawab van Bengalen, de Mughal-koning Sjah Alam II waren, en Shuja-ud-Daula, de Nawab van Oudh (Awadh). De opstelling van de gecombineerde legers was groot maar slecht gecoördineerd doordat de verschillende leiders weinig eendracht toonden in commandostructuur en communicatie.
De Compagnie werd geleid door Hector Munro; zijn leger bestond uit Europese officieren en Indische troepen in dienst van de Compagnie. Traditioneel worden de troepentallen genoemd als ongeveer 40.000 man aan Mughal- en bondgenootelijke zijde tegenover ongeveer 10.000 man onder Munro, waarvan een groot deel Indische soldaten onder Europees officieren. Exacte cijfers variëren per bron.
Verloop van de slag
Het gevecht vond plaats bij Bengalen (de stad Buxar ligt in het huidige district Buxar in de deelstaat Bihar), een plaats aan de oever van de rivier de Ganges, ongeveer 130 km ten westen van Patna. Munro maakte gebruik van discipline, betere artillerieopstelling en tactische flexibiliteit. De strijdkrachten van de Compagnie wisten door geconcentreerde vuurkracht en georganiseerde infanterie-aanvallen de beter in aantal zijnde maar minder goed gecoördineerde vijandelijke linies uiteen te slaan.
Belangrijke factoren die de uitkomst bepaalden waren:
- De betere training en discipline van troepen in Compagniedienst;
- Superieure inzet van artillerie en vuurwapens;
- Gebrek aan gezamenlijke commandostructuur en coördinatie bij de Mughal-alliantie;
- Effectieve manoeuvres en commandovoering door Munro en zijn officieren.
Slachtoffers en directe nasleep
Hoewel precieze slachtofferaantallen uiteenlopen in historische bronnen, leidde de slag tot zware verliezen en demoralizatie aan Mughal-zijde; Munro's troepen leden relatief lichte verliezen. De nederlaag verzwakte de positie van Mir Qasim en van zijn bondgenoten sterk.
Gevolgen en betekenis
- Politieke machtsverschuiving: De overwinning van de Oost-Indische Compagnie consolideerde haar invloed in Noord-India en maakte de weg vrij voor verdere politieke en economische concessies.
- Treaty of Allahabad (1765): In de nasleep van Buxar werden onderhandelingen gevoerd die uitmondden in belangrijke akkoorden (zoals het Verdrag van Allahabad), waarbij de Compagnie aanzienlijke fiscale en bestuurlijke rechten kreeg, waaronder het diwani‑recht (heffen van inkomsten) over Bengal, Bihar en Orissa. Dit markeerde een keerpunt richting direct bestuurlijk en financieel gezag voor de Compagnie.
- Langetermijngevolgen: De slag bij Buxar wordt vaak gezien als een beslissende stap in de uitbreiding van Brits kolonialisme in India: militaire overwinning maakte plaats voor administratieve en economische hegemonie, met verstrekkende gevolgen voor de politieke kaart van het subcontinent.
Samenvattend was de Slag bij Buxar van 1764 een cruciaal moment dat de machtsverhoudingen in India veranderde: het toonde de militaire superioriteit en organisatorische capaciteit van de Oost-Indische Compagnie en leidde direct tot politieke en financiële voordelen die de basis legden voor verdere Britse expansie.
Resultaat
Het lot van de drie verslagen Mughal leiders varieerde. Sjah Allam werd gedwongen een boete van vijf miljoen roepies te betalen. Na onderhandelingen werd het Verdrag van Allahabad ondertekend. Al zijn vooroorlogse bezittingen werden teruggegeven, met uitzondering van de districten Karra en Allahabad. Hij werd gepensioneerd, met een maandelijks pensioen van 450.000 roepies. De compagnie gaf hem later Allahabad terug. De compagnie kreeg het gezag over bijna 100.000 hectare land in de moderne staten West-Bengalen, Odisha, Bihar, Jharkhand en Uttar Pradesh, alsmede in de aangrenzende gebieden van Bengalen. In ruil kreeg de keizer van de Mughal 26 lakh roepies.Het hoofddoel van de compagnie was niet om India te overheersen, maar om hun inkomstenbronnen te vergroten en de handel in het hele land uit te breiden.De belastingen werden voor hen geïnd door een door de compagnie benoemde adjunct-nawab.De nawab moest een schadeloosstelling van 50 lakh roepies betalen
Nawab Shuja-ud-Daula werd hersteld in Oudh, met een bijkomende macht en een garantie van verdediging. Mir Qasim, de nawab van Bengalen, werd door de nederlaag geruïneerd. Hij was de stuwende kracht achter de oorlog geweest, maar daarna werd hij door de compagnie afgezet en door Shuja-ud-Daula afgewezen.
Gevolg
Door deze regelingen werd de Britse Oost-Indische Compagnie virtueel heerser over Bengalen, aangezien zij reeds een beslissende militaire macht bezat. Het enige wat de Nawab nog restte was de controle over het gerechtelijk apparaat. Maar hij werd later gedwongen dit in 1793 aan de compagnie over te dragen. Zo was de controle van de compagnie vrijwel volledig.
Ondanks dit alles stond de Oost-Indische Compagnie opnieuw op de rand van het bankroet, hetgeen de Britten ertoe aanzette een nieuwe poging tot hervorming te ondernemen. Enerzijds werd Warren Hastings aangesteld met een mandaat om hervormingen door te voeren; anderzijds werd een beroep gedaan op de Britse staat voor een lening. Het resultaat was het begin van staatscontrole over de compagnie, en Warren Hastings werd benoemd tot gouverneur-generaal van Bengalen van 1772 tot 1785.
Vragen en antwoorden
V: Wanneer werd de Slag bij Buxar gestreden en wie waren de betrokken partijen?
A: De Slag bij Buxar werd uitgevochten op 23 oktober 1764. De betrokken partijen waren de troepen van de Britse Oost-Indische Compagnie onder leiding van Hector Munro en het gecombineerde leger van de Mughal-heersers bestaande uit de troepen van Mir Qasim, de Nawab van Bengalen, en de Mughal-koning Shah Alam II.
V: Waar werd de Slag bij Buxar gestreden?
A: De Slag bij Buxar werd uitgevochten in Buxar, dat toen op het grondgebied van Bengalen lag, een stad aan de oever van de Ganges, ongeveer 130 km ten westen van Patna.
V: Wie won de Slag bij Buxar?
A: De Slag bij Buxar was een beslissende overwinning voor de Britse Oost-Indische Compagnie.
V: Hoeveel mannen waren aanwezig in de gecombineerde Mughal troepen en hoeveel in de troepen van Monroe?
A: De gecombineerde Mughal troepen telden ongeveer 40.000 man, terwijl Monroe's troepen ongeveer 10.000 man telden, waarvan 7.000 gewone Britse militairen die gedetacheerd waren bij de Oost-Indische Compagnie.
V: Wat was de belangrijkste reden voor de nederlaag van de Mughal-troepen in de Slag bij Buxar?
A: In verslagen van de slag staat dat gebrek aan coördinatie tussen de verschillende Mughal-troepen de belangrijkste reden was voor hun nederlaag.
V: Wie was Mir Qasim en wat was zijn rol in de Slag bij Buxar?
A: Mir Qasim was de Nawab van Bengalen, een van de heersers wiens troepen deel uitmaakten van de gecombineerde Mughal-troepen. Zijn pogingen om de financiën van zijn regio te verbeteren en zijn leger op moderne leest te schoeien waren een van de oorzaken van het conflict met de Britse Oost-Indische Compagnie dat leidde tot de Slag bij Buxar.
V: Wat waren de oorzaken van de Slag bij Buxar?
A: Een van de oorzaken van de Slag bij Buxar was het conflict met de Britse Oost-Indische Compagnie als gevolg van de pogingen van Mir Qasim om de financiën van zijn regio te verbeteren en zijn leger op moderne leest te schoeien.
Zoek in de encyclopedie