De term communie komt van het Latijnse communio (gemeenschappelijk delen). De overeenkomstige term in het Grieks is κοινωνία, dat vaak vertaald wordt met "gemeenschap".
In het christendom is de basisbetekenis van de term gemeenschap een bijzonder nauwe band van christenen, als individu of als kerk, met God en met andere christenen.
Maar de term wordt ook gebruikt voor een groep christelijke kerken die deze nauwe band van gemeenschap met elkaar hebben. Een voorbeeld is de Anglicaanse gemeenschap.
Als de relatie tussen de Kerken volledig is, met volheid van "die banden van gemeenschap - geloof, sacramenten en pastoraal bestuur - die de gelovigen in staat stellen het leven van genade binnen de Kerk te ontvangen",[1] dan wordt dat volledige gemeenschap genoemd. Maar de term "volledige gemeenschap" wordt ook vaak gebruikt in die zin dat deze christelijke kerken niet verenigd zijn, maar slechts een regeling hebben waarbij de leden van elke kerk bepaalde rechten hebben binnen de andere.
Als een kerk erkent dat een andere kerk, waarmee zij geen banden van pastoraal bestuur heeft, bepaalde geloofsovertuigingen en wezenlijke praktijken van het christendom met haar deelt, kan zij spreken van "gedeeltelijke gemeenschap" tussen haar en de andere kerk.
De gemeenschap der heiligen is de relatie die, volgens het geloof van de christenen, bestaat tussen hen als mensen die heilig zijn gemaakt door hun band met Christus. Onder deze relatie worden over het algemeen niet alleen degenen verstaan die nog in het aardse leven zijn, maar ook degenen die de dood zijn gepasseerd om "thuis te zijn bij de Heer" (2 Korintiërs 5:8).
Op een speciale manier wordt de term communie toegepast op het delen in de Eucharistie.
In de Bijbel wordt de Griekse term κοινωνία alleen in het Nieuwe Testament gebruikt. In de oude Griekse vertaling van het Oude Testament, bekend als de Septuagint, komt hij helemaal niet voor. Als zelfstandig naamwoord, of in zijn bijvoeglijke of werkwoordelijke vorm, komt het voor in 43 verzen van het Nieuwe Testament. Bovendien komt het zelfstandig naamwoord in sommige manuscripten (gebruikt voor de Engelse vertaling bekend als de King James Version, maar niet voor meer recente vertalingen) voor in Efeziërs 3:9.
Het woord wordt volgens de context toegepast op gemeenschap, delen of gemeenschap met:
A: De term communie komt van het Latijnse woord "communio" dat "gemeenschappelijk delen" betekent.
A: "Communio" wordt in het Grieks vertaald als "κοινωνία", wat vaak vertaald wordt als "gemeenschap".
A: De basisbetekenis van de term communie in het christendom is een bijzonder nauwe relatie van christenen, als individu of als kerk, met God en met andere christenen.
A: Ja, een individu kan gemeenschap hebben met God en met andere christenen.
A: Nee, gemeenschap kan ervaren worden door een kerk als geheel.
A: De term "gemeenschap" wordt in het Grieks vertaald als "κοινωνία".
A: De term communie betekent een intieme en belangrijke band tussen christenen onderling en met God.