Metabolisme is een vorm van architectuur die rond 1960 in Japan is ontstaan. Deze manier van het ontwerpen van gebouwen kwam voort uit de wederopbouw van Japan na de Tweede Wereldoorlog. Leden van de groep zijn: Kiyoshi Awazu, Noboru Kawazoe, Kiyonori Kikutake, Kisho Kurokawa, Fumihiko Maki, Masato Otaka, en Kenzō Tange. Zij schreven een kort boek in het Engels en Japans genaamd "The proposals for a New Urbanism" voor de World Design Conference in 1960. Veel Metabolistische projecten of ontwerpen waren zeer grote stadsplannen, megastructuren genaamd. De leden beschouwden steden als levende wezens die gedurende lange perioden veranderden.
Deze architecten waren geïnteresseerd in het bouwen van woningen voor grote aantallen mensen. Zij planden vaak gebouwen die veranderd konden worden. Een voorbeeld is de Nakagin Capsule Tower van Kurokawa (1972). Elk appartement was een rechthoekig blok met een rond raam. Deze blokken konden naar behoefte worden toegevoegd, verplaatst of verwijderd. Het was een "plug-in gebouw". Kurokawa plande dat nieuwe, betere capsules zouden worden toegevoegd om oude te vervangen. De bewoners van de toren zijn echter van plan de toren af te breken en een groter gebouw neer te zetten.
