Pankration was een sport in het oude Griekenland. Acht van Pindar's odes werden geschreven ter ere van de pankratiasten. De pankratie was een vorm van worstelen met één verschil: de atleten mochten hun vuisten gebruiken. Ze droegen echter geen boksriemen. Schoppen en slaan was toegestaan, maar het bijten en gutsen van een oog of een zachte plek met duim of vinger was verboden. Scheidsrechters sloegen de atleten die deze regels overtraden. Ondanks deze straf kwamen er vaak overtredingen voor.
Een Griekse worstelaar wilde zijn tegenstander gooien; een pankratiast wilde zijn tegenstander echter dwingen zijn nederlaag toe te geven. Dit kan worden gedaan door een tegenstander in een greep te krijgen die, als hij zich niet overgeeft (opgeeft), een bot zou breken of een gewricht zou ontwrichten. Grootte en gewicht maakten in de pankratie niet zo veel uit als in boksen en worstelen, omdat pankratiasten het grootste deel van hun tijd doorbrachten met het rollen op de grond.
De Grieken hielden van de pankratie. Ze beschouwden het als de grootste test van de vaardigheid en kracht van een atleet. De pankratie was ook een favoriete sport in de Romeinse keizertijd. De beroemdste oude pankratiast was Arrichon van Philageia in de 6e eeuw voor Christus. Hij won de pankratie in twee Olympische Spelen, maar stierf aan een wurggreep in de Olympische Spelen van 564 voor Christus. Hij werd bekroond met de overwinningskrans. Zowel Philostratus als Pausanias vertelden het verhaal van zijn laatste wedstrijd. Een standbeeld in het Olympia Museum kan het zijne zijn.
