TAT-1: eerste operationele trans-Atlantische onderzeese telefoonkabel (1956)
TAT-1 (in gebruik sinds 25 september 1956) was de eerste operationele trans‑Atlantische onderzeese telefoonkabel tussen Oban (Schotland) en Clarenville (Newfoundland); aanleg, techniek en nalatenschap.
TAT-1 (Transatlantic No. 1) was de eerste operationele onderzeese trans‑Atlantische telefoonkabel. De verbinding werd aangelegd tussen Oban, Schotland en Clarenville, Newfoundland en officieel in gebruik genomen op 25 september 1956. Tussen 1955 en 1956 werden twee afzonderlijke kabels gelegd, één voor elke richting.
Afbeeldingengalerij
3 Afbeeldingen
Achtergrond en aanleg
TAT‑1 was het resultaat van een gezamenlijke inspanning van telecommunicatieorganisaties uit het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada om betrouwbare telefonie tussen Europa en Noord‑Amerika mogelijk te maken. De aanleg vereiste speciaal ontworpen coaxiale kabels met onderzeese versterkers (herhalers) en schepen voor het leggen van kabels die geschikt waren voor diepezeebodemomstandigheden.
Technische kenmerken
- De kabel maakte gebruik van coaxiale geleiders en herhalers om signalen over lange afstanden te versterken.
- Er werd multiplexing toegepast om meerdere spraakkanalen tegelijk over één kabel te transporteren; historisch wordt vermeld dat TAT‑1 ongeveer 36 kanalen ondersteunde.
- In de praktijk werden veel van die kanalen benut voor telefoongesprekken; er wordt vaak aangegeven dat 35 gelijktijdige spraakverbindingen mogelijk waren en dat een extra kanaal gebruikt kon worden voor telegrafie (bijvoorbeeld om meerdere telegraaflijnen te dragen).
Betekenis en gebruik
TAT‑1 markeerde een belangrijke stap in de internationale communicatie: de kabel bood meer consistente en hogere kwaliteit verbindingen dan eerdere radioverbindingen en maakte het mogelijk om commerciële telefonie over de Atlantische Oceaan uit te breiden. De nieuwe capaciteit werd gebruikt door zakelijke en particuliere gebruikers en speelde een rol in de intensivering van economische en diplomatieke communicatie tussen continenten.
Nalatenschap
Hoewel latere generaties kabels met veel grotere capaciteit en sterk verbeterde technologieën TAT‑1 vervingen, wordt de kabel vaak genoemd als een mijlpaal in de ontwikkeling van mondiaal telecommunicatie‑infrastructuur. TAT‑1 illustreert de overgang van beperkte, op radiotechniek gebaseerde trans‑Atlantische spraakdiensten naar betrouwbare, op kabel gebaseerde netwerken die de basis vormden voor het moderne internationale verkeer.
Geschiedenis
De eerste trans-Atlantische telegraafkabel was in 1858 gelegd (zie Cyrus West Field). Deze werkte slechts een maand, maar werd in 1866 vervangen door een succesvolle verbinding. In 1927 werd een op radio gebaseerde trans-Atlantische telefoondienst gestart. Het kostte 9 pond voor drie minuten. Een telefoonkabel werd toen besproken. Maar het was niet praktisch tot een aantal technologische ontwikkelingen in de jaren 1940.
De ontwikkelingen die TAT-1 mogelijk maakten waren coaxiale kabel, polyethyleen isolatie, zeer betrouwbare vacuümbuizen voor de onderwaterrepeaters en een verbetering van de draagapparatuur. Transistors werden niet gebruikt, omdat zij een recente uitvinding waren met een onbekende levensduur.
Gerelateerde artikelen
Auteur
AlegsaOnline.com TAT-1: eerste operationele trans-Atlantische onderzeese telefoonkabel (1956) Leandro Alegsa
URL: https://nl.alegsaonline.com/art/96487
Bronnen
- sciencemuseum.org.uk : "Specimen of the first transatlantic telephone cable, 1956"
- atlantic-cable.com : "History of the Atlantic Cable & Undersea Communications"
- theregister.co.uk : "TAT-1: Call the cable guy, all I see is a beautiful beach"
- history.com : "First transatlantic telegraph cable completed"
- blog.sciencemuseum.org.uk : "Inside the Science Museum"