Een hopliet was een burgersoldaat van de oude Griekse stadstaten. Het belangrijkste wapen van een hopliet was zijn speer. Ze vochten dicht bij elkaar in een zogenaamde phalanx formatie. In een phalanx beschermde het schild van elke man zichzelf en gaf ook enige bescherming aan de rechterarm van de man links van hem.
Het woord "hopliet" komt van het type van het schild dat door de soldaten wordt gebruikt. In latere teksten wordt de term hopliet gebruikt om elke gepantserde infanterie aan te duiden, ongeacht de bewapening of etniciteit.
Het pantser van een hopliet is inbegrepen:
Een hopliet was meestal een vrije burger die zijn eigen harnas en wapens kreeg. In de meeste Griekse stadstaten kregen de burgers een militaire basistraining en dienden ze een tijdje in het staande leger. Er werd van hen verwacht dat ze deelnamen aan een militaire campagne wanneer ze werden opgeroepen om dienst te doen. De Lacedemonische burgers (Sparta) stonden bekend om hun levenslange gevechtstraining en hun bijna mythische militaire dapperheid, terwijl hun grootste tegenstanders, de Atheners, pas na het zestigste jaar van hun leven werden vrijgesteld van de dienstplicht.
De phalanx, en dus het pantser, werd getraind om als een team te werken. Een phalanx had de neiging om 8 rijen of meer diep te zijn, elke rij met een leider, en een officier die de orde in de achterhoede bewaarde. De eerste rijen staken op hun tegenstanders af, en probeerden tegelijkertijd hun positie te behouden. De rangen achter hen ondersteunden hen met hun speren en de massa van hun schilden duwden hen zachtjes, niet om hen in de vijand te dwingen, maar om hen stabiel en op hun plaats te houden. Op bepaalde punten zou een bevel worden gegeven om een aantal stappen vooruit te zetten.
In de strijd zou een falanx de neiging hebben om naar rechts te drijven (omdat hoplieten zich achter het schild van hun buurman wilden houden). De zwakke plek op een falanx was aan de rechterkant, waar de vrije armen onbeschermd waren door schilden. De meest ervaren hoplieten werden vaak aan de rechterkant van de phalanx geplaatst, om deze problemen tegen te gaan.
