A-7 Corsair II: LTV-aanvalsvliegtuig (eerste vlucht 1965, dienst 1967)

A-7 Corsair II: robuust LTV-aanvalsvliegtuig, eerste vlucht 1965, operationeel 1967; vliegdekgeschikt en zwaar bewapend voor precisie-aanvallen. Geschiedenis, specificaties en inzet.

A-7 Corsair II was een carrier-capable aanvalsvliegtuig, vergelijkbaar van rol met de F-8 Crusader. Het toestel werd ontwikkeld door Ling-Temco-Vought (LTV). Het vloog voor het eerst in 1965, en ging in 1967 in actieve dienst. De A-7 is ontworpen als een robuust, subsonisch aanvalsvliegtuig dat vanaf vliegdekschepen kan opereren en grote hoeveelheden bommen, raketten en geleide wapens naar doelen op de grond kan brengen.

Ontwerp en kenmerken

De A-7 is een eencilinder-eenpersoons toestel met een stevige constructie en veel draagvermogen. Belangrijke kenmerken die het toestel in zijn tijd onderscheidden:

• Geavanceerde avionica: de A-7 was een van de eerste licht aanvalsvliegtuigen met een head-up display (HUD) en een geïntegreerd navigatie- en doelwitsysteem, wat de nauwkeurigheid bij aanvalsmissies sterk verbeterde.
• Motoren: vroege versies gebruikten turbofans van Pratt & Whitney (TF30); latere varianten, zoals de A-7E en sommige USAF-versies, kregen krachtigere Allison TF41-motoren (een in licentie gebouwde Rolls-Royce Spey), wat het draagvermogen en de prestaties verbeterde.
• Bewapening: het toestel kon een aanzienlijke externe belasting meenemen op meerdere pylons: conventionele bommen, geleide munitie (zoals de AGM-65 Maverick), raketten en lucht-luchtraketten (bijvoorbeeld AIM-9 Sidewinder) voor zelfverdediging. Latere modellen kregen ook een interne 20 mm kanon voor close-support taken.
• Operationeel bereik: dankzij externe brandstoftanks en efficiënt brandstofverbruik had de A-7 goede actieradius voor lange aanvalsvluchten vanaf carriers of landbases.

Varianten en gebruikers

Er zijn meerdere varianten ontwikkeld om aan verschillende eisen van de US Navy, de US Air Force en exportklanten te voldoen. Enkele belangrijke types:

• A-7A / A-7B / A-7C: vroege boordversies voor de US Navy met geleidelijke verbeteringen in avionica en betrouwbaarheid.
• A-7D: een door LTV aangepaste versie voor de US Air Force met verbeterde systemen en motor.
• A-7E: de meest geavanceerde Navy-versie met krachtigere TF41-motor, verbeterde radar en elektronica en een intern kanon.
• TA-7: tweezits trainingsversies.
• Exportvarianten: A-7P voor Portugal en A-7H voor Griekenland.

Belangrijke gebruikers waren de Amerikaanse marine en luchtmacht (inclusief Air National Guard), en buitenlandse luchtmachten zoals die van Griekenland en Portugal.

Operationele inzet en geschiedenis

De A-7 werd in groten getale ingezet tijdens de Vietnamoorlog vanwege zijn precisie-aanvalscapaciteiten en grote inwendige brandstofcapaciteit. In latere jaren diende de A-7 als betrouwbaar close air support- en aanvalsvliegtuig tijdens oefeningen en conflicten. Sommige A-7-eenheden van de Air National Guard namen deel aan Operatie Desert Storm (1991). De A-7 werd in de loop van de jaren 1980 en vroege jaren 1990 geleidelijk vervangen door modernere multirolvliegtuigen zoals de F/A-18 Hornet; de Amerikaanse vloot en luchtmacht trokken de laatste A-7s terug uit actieve dienst rond het einde van de jaren 1980 en begin jaren 1990. Andere gebruikers stelden hun A-7s langer in dienst: Griekenland en Portugal vlogen met de A-7 tot respectievelijk de jaren daarna.

Naam en nalatenschap

Opmerkelijk is dat het toestel de naam "Corsair II" kreeg als verwijzing naar het eerdere, beroemde vliegtuig de F4U Corsair uit de Tweede Wereldoorlog. De A-7 staat bekend als een effectief en betrouwbaar aanvalsvliegtuig dat, dankzij zijn avionica en laadvermogen, de precisie van luchtaanvallen op de grond aanzienlijk verbeterde en als brug fungeerde naar de moderne multirolvliegtuigen die hem opvolgden.

Zoek op letter