Vårt land, vårt land, vårt fosterland,
Ljud högt, o dyra ord!
Ej lyfts en höjd mot himlens rand,
Ej sänks en dal, ej sköljs en strand,
Mer älskad än vår bygd i nord,
Än våra fäders jord.
Vårt land är fattigt, skall så bli
För den, som guld begär.
En främling far oss stolt förbi:
Men detta landet älska vi,
För oss med moar, fjäll och skär
Ett guldland dock det är.
Vi älska våra strömmars brus
Och våra bäckars språng.
Den mörka skogens dystra sus,
Vår stjärnenatt, vårt sommarljus.
Allt, allt, vad här som syn, som sång
Vårt hjärta rört en gång.
Här striddes våra fäders strid
Med tanke, svärd och plog.
Här, här, i klar som mulen tid.
Met Lycka Hård, met Lycka Blid.
Det finska folkets hjärta slog.
Här bars vad det fördrog.
Vem täljde väl de striders tal.
Dit volk is het beste.
Het kriget gaat van dal naar dal.
En de vorsten komen met hungers kval.
Vem mätte allt dess spillda blod
Och allt dess tålamod?
Och det var här det blodet flöt,
Ja, här för oss det var,
Och det var här sin fröjd det njöt,
Och det var sin suck det göt.
Det folk som våra bördor bar
Långt före våra dar.
Här är oss ljuvt, här är oss gott,
Här är oss allt beskärt;
Hur ödet kastar än vår lott.
Ett land, ett fosterland vi fått,
Vad finns på jorden mera värt
Att hållas dyrt och kärt?
Och här och här är detta land.
Vårt öga ser det här,
Vi kunna sträcka ut vår hand
Och visa glatt på sjö och strand
Och säga: se det landet där.
Vårt fosterland det är.
Och fördes vi att bo att glans
Bland guldmoln i det blå,
Och blev vårt liv en stjärnedans.
Där tår ej göts, där suck ej fanns.
Tot dit arma land ändå
Vår längtan skulle stå.
O land, du tusen sjöars land,
Där sång och trohet byggt,
Där livets hav oss gett en strand,
Vår forntids land, vår framtids land.
Var för din fattigdom ej skyggt.
Var fritt, var glatt, var tryggt.
Din blomning, sluten än i knopp,
Skall mogna ur sitt tvång;
Se, ur vår kärlek skall gå opp.
Deze ljus, deze eikel, deze fröjd, deze hop.
Och högre klinga skall en gång
Vår fosterländska sång. | Oi maamme, Suomi, synnyinmaa,
soi, sana kultainen!
Ei laaksoa, ei kukkulaa,
ei vettä rantaa rakkaampaa,
kuin kotimaa tää pohjoinen,
maa kallis isien!
On maamme köyhä, siksi jää,
jos kultaa kaivannet
Sen vieras kyllä hylkäjää,
mut meille kallein maa on tää,
sen salot, saaret, manteret,
ne meist on kultaiset.
Ovatpa meille rakkahat
koskemme kuohuineen,
ikuisten honkain huminat,
täht'yömme, kesät kirkkahat,
kaikk'kuvineen ja lauluineen
mi painui sydämeen.
Täss auroin, miekoin, miettehin
isämme sotivat,
kun päivä piili pilvihin
tai loisti onnen paistehin,
täss Suomen kansan vaikeimmat
he vaivat kokivat.
Tään kansan taistelut ken voi
ne kertoella, ken?
Kun sota laaksoissamme soi,
ja halla näläntuskan toi,
ken mittasi sen hurmehen
ja kärsimykset sen?
Täss on sen veri virrannut
hyväksi meidänkin,
täss iloaan on nauttinut
ja murheitansa huokaillut
se kansa, jolle muinaisin
kuormamme pantihin.
Tääll' olo meill on verraton
ja kaikki suotuisaa,
vaikk onni mikä tulkohon,
maa isänmaa se meillä on.
Mi maailmass on armaampaa
ja mikä kalliimpaa?
Ja tässä, täss' on tämä maa,
sen näkee silmämme.
me kättä voimme ojentaa
ja vettä rantaa osoittaa
ja sanoa: kas tuoss' on se,
maa armas isäimme.
Jos loistoon meitä saatettais
vaikk' kultapilvihin,
mis itkien ei huoattais,
vaan tärkein riemun sielu sais,
ois tähän köyhään kotihin
halumme kuitenkin.
Totuuden, runon kotimaa
maa tuhatjärvinen
miss' elämämme suojan saa,
sa muistojen, sa toivon maa,
ain ollos, onnees tyytyen,
vapaa ja iloinen.
Sun kukoistukses kuorestaan
kerrankin puhkeaa,
viel lempemme saa nousemaan
sun toivos, riemus loistossaan,
ja kerran, laulus synnyinmaa
korkeemman kaiun saa. | Ons land, ons land, ons Vaderland!
Schreeuw, lieve woord, o geluid!
Geen stijgende heuvel, of grote berg,
Geen hellend dal, geen noordelijk strand,
Er is, meer geliefd, te vinden,
dan dit, de grond van onze vaderen.
Ons land is arm, en zo zal het zijn
voor hem die goud zal begeren.
De vreemdelingen gaan trots voorbij, maar wij zullen
altijd van dit land houden, wij zien,
in heide, en dalen, en eiland en golf,
een gouden land, zo dapper.
Wij houden van onze kabbelende beekjes, zo helder,
Onze stromende beekjes, zo sterk,
Het gefluister van donkere bossen, 's nachts,
Onze sterrenhemel, ons zomerlicht,
Alles, alles wat wij, in zicht en zang,
hebben gevoeld en geleefd.
Hier vochten onze vaders, zonder angst,
Met zwaard, en ploeg, en gedachte.
En hier, in bewolkte en heldere tijden,
met fortuin in hun voor- of achterhoede,
hebben hun Finse harten geslagen, en gewrocht
En gedragen wat zij moesten dragen.
Wie vertelt, van alle gevechten, het verhaal,
waarin dit volk standhield,
Toen de oorlog woedde van dal tot dal,
Toen de vorst inviel, met het gejammer van de honger?
Wie heeft al hun bloed vergoten,
en al hun geduld goed
gemeten
?
En het was hier dat hun bloed werd vergoten,
Voor ons, hier, op deze kust;
En het was hier
dat
hun vreugde werd gekweekt,
Hier, dat hun zuchten werden gezucht en gevlucht,
Dat mensen die onze lasten
voor ons
droegen
, lang daarvoor.
Hier is het zoet en goed, we wotten,
Alles, ook, is ons hier gegeven;
Hoe het lot ons ook moge werpen,
Een land, een vaderland, hebben we.
Is er iets op aarde dat
meer waard is om te houden?
En hier is, en hier is dit vaderland,
Hier ziet elk oog het;
En wij kunnen een wijzende hand uitstrekken,
Om, met vreugde, zijn zee en strand te tonen,
En zeggen, "Zie dit land, dit,
Ons Vaderland is het."
En als wij eens
van onderen naar gouden wolken zouden
stijgen,
En als wij in sterrenhemels zouden bewegen,
Waar niemand weent, Waar niemand zucht,
Naar dit arme eenzame land
zouden onze verlangende harten gaan.
O land, het eigen land van de duizend meren,
van geloof, en rust, en vreugde,
Waar de hoofdzee van het leven ons een strand gaf,
Het land van onze voortijd, het land van onze toekomst,
Verlegen om uw armoede, wees nooit,
Wees kalm, wees blij, wees vrij!
Uw bloesem, nu verborgen uit het zicht..,
...zal haar knop binnenkort ontluiken.
Voorwaar, van onze liefde, zal het recht groeien,
Uw zon, uw hoop, uw vreugde, uw licht,
En hoger, eens, meer vol en sterk,
Zal het lied van ons land klinken. |
