Het Pact van Staal (Duits: Stahlpakt; Italiaans: Patto d'Acciaio), of formeel het Pact van Vriendschap en Alliantie tussen Duitsland en Italië, was een overeenkomst tussen fascistisch Italië en nazi-Duitsland die op 22 mei 1939 werd ondertekend door de ministers van Buitenlandse Zaken van elk land en waarvan graaf Galeazzo Ciano voor Italië en Joachim von Ribbentrop voor Duitsland getuige waren.
Er zijn twee delen in het pact. Het eerste deel was de formele tekst waarin stond dat de twee elkaar zouden blijven helpen, terwijl in het tweede deel de twee overeenkwamen om hun militair en economisch beleid op dezelfde manier te voeren. Er werd gezegd dat het een "geheim aanvullend protocol" was.
De naam van het Pact kwam van de Italiaanse leider Benito Mussolini die dacht dat de oorspronkelijke naam, "het Pact van Bloed", waarschijnlijk minder populair zou zijn in Italië.