Een zonne-zeil (of lichte zeilen of fotonzeilen) is een voorgestelde methode voor de voortstuwing van een ruimtevaartuig met behulp van stralingsdruk die door het zonlicht wordt uitgeoefend. Het woord 'zeil' is naar analogie van boten die een zeil gebruiken om de wind te gebruiken om te bewegen. Het concept werd voor het eerst voorgesteld in de 17e eeuw door Johannes Kepler. Hij had een theorie dat zeilen aangepast konden worden aan "hemelse winden".
In 1865 publiceerde James Clerk Maxwell zijn theorie over elektromagnetische velden en straling. Hij liet zien dat licht (een vorm van elektromagnetische straling) een voorwerp onder druk kan zetten. Deze druk wordt stralingsdruk genoemd. Dit leverde een basis voor de wetenschap achter het zonnezeil. Zonnestraling oefent een druk uit op het zeil door reflectie en een kleine fractie die wordt geabsorbeerd.
De zonnedruk werkt op het ruimteschip, in de ruimte of in een baan rond een planeet. Een typisch ruimteschip dat naar Mars gaat, bijvoorbeeld, wordt duizenden kilometers verplaatst door de zonnedruk. De effecten worden voorspeld in de planning. Dit gebeurt al sinds de tijd van het vroege interplanetaire ruimteschip van de jaren zestig. De zonnedruk heeft ook invloed op de oriëntatie van een vaartuig, een factor die in het ontwerp van een ruimteschip is opgenomen.
Het concept van het zonnezeil werd later gebruikt als sciencefiction, zoals de werken van Jules Verne.
