In de wiskunde is een convexe regelmatige 4-polytoop (of polychoron) een 4-dimensionale (4D) polytoop die zowel regelmatig als convex is. Het zijn de vier-dimensionale analoga van de Platonische vaste lichamen (in drie dimensies) en de regelmatige veelhoeken (in twee dimensies).
Deze polytopen werden voor het eerst beschreven door de Zwitserse wiskundige Ludwig Schläfli in het midden van de 19e eeuw. Schläfli ontdekte dat er precies zes van zulke figuren zijn. Vijf daarvan kunnen worden beschouwd als hoger dimensionale analogen van de Platonische veelvlakken. Er is één extra figuur (de 24-cel) die geen driedimensionaal equivalent heeft.
Elke convexe regelmatige 4-polytoop wordt begrensd door een stel 3-dimensionale cellen die alle Platonische vaste lichamen zijn van hetzelfde type en dezelfde grootte. Deze zijn langs hun respectieve zijvlakken op regelmatige wijze in elkaar gepast.
