Élie Ducommun (19 februari 1833 - 7 december 1906) was een Zwitserse vredesactivist. Hij won de Nobelprijs voor de Vrede in 1902, die hij deelde met Charles Albert Gobat.
Ducommun werd geboren in Genève Zwitserland op 19 december 1833. Ducommun werkte als docent, taaldocent, journalist en vertaler voor de Zwitserse bondskanselarij (1869-1873).
In 1867 hielp hij bij de oprichting van de Ligue de la paix et de la liberté (Liga voor Vrede en Vrijheid), hoewel hij van 1873 tot 1891 in andere functies bleef werken, onder meer als secretaris van de Jura-Simplon Steel Company. In dat jaar werd hij benoemd tot directeur van het nieuw opgerichte Bureau international de la paix (Internationaal Vredesbureau), de eerste niet-gouvernementele internationale vredesorganisatie, gevestigd in Bern. Hij weigert een salaris voor deze functie te aanvaarden, met de mededeling dat hij uitsluitend uit idealistische overwegingen in deze hoedanigheid wenst te werken.
Zijn scherpe organisatorische vaardigheden zorgden voor het succes van de groep. Hij werd in 1902 bekroond met de Nobelprijs voor de Vrede met Charles Albert Gobart. Hij was tot aan zijn dood directeur van de organisatie.
Ducommun overleed op 7 december 1906 in Bern, Zwitserland door onbekende oorzaak, 73 jaar oud.
