Al-Ibādhiyyah (Arabisch الاباضية) is een denominatie van de islam. Het is de dominante vorm van de islam in slechts één land, Oman. Er zijn ook Ibadis in Algerije en Libië. Het is waarschijnlijk een van de vroegste scholen, gesticht minder dan 50 jaar na de dood van Mohammed.
De naam is afkomstig van ˤAbdullāh ibn-Ibāḍ at-Tamīmī. Sommige volgelingen van deze tak beweren echter dat de ware stichter ervan Jabir ibn Zaid al-'Azdi uit Nizwa, Oman was.
Ibāḍī-gemeenschappen worden over het algemeen als conservatief beschouwd. Ibāḍiyyah verwerpt de praktijk van qunūt of smeekbeden tijdens het gebed. Soennitische moslims denken traditioneel dat de Ibāḍiyyah een Kharijitische groepering is. De hedendaagse Ibāḍīs denken dat andere moslims geen kuffar "ongelovigen" zijn (zoals de meeste Kharijitische groepen deden), maar als kuffar an-niˤma "zij die Gods genade ontkennen". Tegenwoordig is deze houding sterk veranderd. Zij geloven dat de houding van een ware gelovige tegenover anderen wordt uitgedrukt in drie religieuze verplichtingen:
In tegenstelling tot de Kharijieten hebben de Ibāḍī de praktijk van het vermoorden van reguliere moslims losgelaten.
Ibāḍīs zijn het eens met de soennieten in het goedkeuren van Abū Bakr en Umar ibn al-Khattab, die zij beschouwen als de twee rechtgeleide Kaliefen. Zij vinden dat Uthman ibn Affan bidˤa "innovaties" heeft ingevoerd in de Islām. Zij keuren de opstand goed die hem ten val bracht. Zij keuren ook het eerste deel van ˤAlī's kalifaat goed en keuren, net als de Shi'as, de opstand van ˤĀ'isha tegen hem af en keuren ook de opstand van Muˤāwiyya af. Echter, zij beschouwen ˤAlī's aanvaarding van arbitrage in de Slag bij Siffin tegen Muˤāwiyya's rebellen als on-islamitisch en als hem ongeschikt makend voor het Imamaat, en zij veroordelen ˤAlī voor het doden van de vroege Kharijieten van an-Nahr in de Slag bij Nahrawan.
Ibadis hebben ook verschillende leerstellige verschillen met de orthodoxe Islam, waarvan de belangrijkste is:
Volgens hen was de vijfde rechtmatige kalief Abdullah ibn Wahb al-Rasibi. Alle kaliefen vanaf Muˤāwiyya worden beschouwd als tirannen, behalve Umar ibn Abdul Aziz, over wie de meningen verschillen. Verschillende latere Ibāḍī-leiders worden echter erkend als ware imāms, waaronder Abdullah ibn Yahya al-Kindi van Zuid-Arabië en de imāms van de Rustamid-dynastie in Noord-Afrika.
Ibāḍī moslims worden ook gevonden in Jabal Nafusa in Libië, Mzab in Algerije, Oost-Afrika (met name Zanzibar) en het eiland Djerba in Tunesië. De vroegmiddeleeuwse Rustamid dynastie in Algerije was Ibāḍī, en vluchtelingen uit haar hoofdstad Tahert stichtten de Noord-Afrikaanse Ibāḍī gemeenschappen die vandaag de dag bestaan.
A: Ibadi is een denominatie van de islam die voornamelijk gevolgd wordt in Oman, met een kleinere aanhang in Algerije en Libië.
A: Er wordt aangenomen dat Ibadi minder dan 50 jaar na de dood van Mohammed is gesticht, en de naam komt van Abdullah ibn Ibadh at-Tamini. Sommige volgelingen beweren dat de echte stichter Jabir ibn Zaid al-'Azdi uit Nizwa, Oman was.
A: Ibadi is niet erg wijdverspreid, en is alleen de dominante vorm van Islam in Oman. Het heeft een kleinere aanhang in Algerije en Libië.
A: Abdullah ibn Ibadh at-Tamini en Jabir ibn Zaid al-'Azdi zijn enkele van de beroemde persoonlijkheden die geassocieerd worden met Ibadi.
A: Ibadi verschilt op verschillende manieren van andere vormen van Islam, waaronder hun begrip van het concept kalifaat, de rol van de imam en hun benadering van de Islamitische wet.
A: Het feit dat Ibadi een van de vroegste scholen van de Islam is, is belangrijk omdat het het belang en de invloed ervan aangeeft bij het vormen van het Islamitische geloof.
A: Ibadi is dominanter in Oman dan in andere landen omdat het de officiële sekte van het land is sinds de 7e eeuw na Christus. De volgelingen hebben een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van het land en hebben hoge posities bekleed in de regering en de samenleving.