Longbow | soort boog

De Welsh waren het eerste volk dat longbows gebruikte. In 633 na Christus werd Offrid, zoon van Edwin, koning van Northumbria, gedood door een pijl van een Welshe handboog. Dit was tijdens een veldslag tussen de Welsh en de Mercians - meer dan vijf eeuwen voordat het gebruik ervan in Engeland werd opgetekend. Desondanks staat het wapen beter bekend als de "Engelse longbow" dan als de "Welsh longbow".

In de Middeleeuwen waren de Engelsen en Welsh beroemd om hun zeer krachtige Welshe longbows. Ze werden met groot succes gebruikt in de burgeroorlogen van die periode en tegen de Fransen in de Honderdjarige Oorlog (met opmerkelijk succes in de slagen van Crécy (1346), Poitiers (1356) en Agincourt (1415).

De gemiddelde lengte van pijlenkokers die in 1545 bij het zinken van de Mary Rose zijn teruggevonden, is 75 cm.

De bogen waren vrij gemakkelijk en snel te vervaardigen, maar waren behoorlijk dodelijk en konden door pantsers heen prikken.

Een longbow heeft praktische voordelen ten opzichte van een moderne recurveboog of compoundboog; hij is meestal lichter, sneller klaar te maken voor het schieten, en schiet stiller. Voor het overige zal de moderne boog echter sneller en nauwkeuriger schieten dan de longbow.

Boogschutters moesten jarenlang oefenen voordat ze goed met een longbow konden schieten. Ook zijn longbows erg sterk. Hierdoor verschilde het lichaam van boogschutters van dat van andere mensen. De skeletten van middeleeuwse boogschutters zijn anders dan die van andere mensen. De arm- en schouderbeenderen zijn dik en een beetje gebogen. Deze botten ondersteunden de grote spieren die op de armen en ruggen van de boogschutters groeiden tijdens het oefenen met de boog. Bij sommige boogschutters was de rechterschouder hoger dan de linkerschouder. Dit komt omdat boogschutters bijna altijd aan dezelfde kant schoten. Ze wisselden niet van hand.