Harriet Tubman

Tubman's moeder Rit (wiens vader misschien een blanke man was) was een kok. Haar vader Ben was een houthakker. Hij deed het houtwerk op een plantage. Ze trouwden rond 1808. Volgens de rechtbank hadden ze samen negen kinderen. Linah werd geboren in 1808, Mariah Ritty in 1811, Soph in 1813, Robert in 1816, Minty (Harriet) in 1821, Ben in 1823, Rachel in 1825, Henry in 1830 en Mozes in 1832.

Kindertijd

Tubman's moeder was toegewezen aan "het grote huis" en had heel weinig tijd voor haar familie. Tubman zorgde voor een jongere broer en een baby. Dit was typisch voor grote gezinnen. Toen ze vijf of zes jaar oud was, verhuurde Brodas haar als kindermeisje aan een vrouw genaamd "Miss Susan". Tubman kreeg de opdracht om op de baby te letten. Tubman werd geslagen. Ze sprak later over een dag waarop ze vijf keer werd geslagen voor het ontbijt. Ze had de littekens voor de rest van haar leven. Ze vond manieren om zich te verzetten, zoals vijf dagen weglopen, lagen kleding dragen als bescherming tegen mishandeling, en terugvechten.

Als kind werkte Tubman ook in het huis van een planter genaamd James Cook. Ze moest de muskusrattenvallen in de nabijgelegen moerassen controleren. Ze deed dat werk zelfs nadat ze de mazelen had opgelopen. Ze werd zo ziek dat Cook haar terug stuurde naar Brodas. Haar moeder verpleegde haar terug naar de gezondheid. Brodas huurde haar toen weer in. Tubman sprak later over haar acute kinderheimwee. Ze vergeleek zichzelf met "de jongen aan de Swanee River" (verwijzend naar Stephen Foster's lied "Old Folks at Home"). Toen ze ouder en sterker was, deed ze veld- en boswerk, reed ze ossen, ploegde ze en sleepte ze houtblokken.

Op een dag werd de puber Tubman naar een drooggoedwinkel gestuurd voor voorraden. Daar ontmoette ze een slaaf van een andere familie. Die slaaf had de velden verlaten zonder toestemming. Zijn opzichter was boos. Hij eiste dat Tubman zou helpen de jongeman in bedwang te houden. Tubman weigerde. Toen de slaaf wegliep, gooide de opzichter een gewicht van twee pond naar hem. Het gewicht raakte Tubman in plaats daarvan. Tubman zei dat het gewicht "mijn schedel brak". Ze legde later uit dat ze geloofde dat haar haar - dat "nooit gekamd was en ... opviel als een bushel mand" - misschien haar leven had gered. Bloedend en bewusteloos, werd Tubman teruggestuurd naar het huis van haar eigenaar en op de zetel van een weefgetouw gelegd. Ze had twee dagen geen medische zorg. Ze werd teruggestuurd naar de velden, "met bloed en zweet dat over mijn gezicht rolt tot ik het niet meer kon zien." Haar baas bracht haar terug naar Brodess, die haar zonder succes probeerde te verkopen. Ze begon aanvallen te krijgen en leek bewusteloos te raken. Later zei ze dat ze zich bewust was van haar omgeving terwijl ze leek te slapen. Deze episodes waren alarmerend voor haar familie. Ze konden haar niet wakker maken toen ze plotseling en zonder waarschuwing in slaap viel. Deze toestand is de rest van haar leven bij Tubman gebleven. Larson suggereert dat ze misschien last had van temporale kwab epilepsie door de blessure.

Rond 1844 trouwde Tubman met een vrije zwarte man genaamd John Tubman. Er is weinig bekend over hem of hun tijd samen. Hun huwelijk was gecompliceerd omdat zij een slaaf was. Omdat kinderen de status van de moeder zouden hebben, zouden alle kinderen die aan Harriet en John geboren werden, slaven worden. Tegen die tijd was de helft van de zwarte bevolking aan de oostkust van Maryland vrij. Huwelijken tussen vrije mensen en slaven waren niet ongewoon. De meeste Afro-Amerikaanse families hadden zowel vrije als tot slaaf gemaakte leden. Larson suggereert dat ze misschien van plan waren om Tubman's vrijheid te kopen. Tubman veranderde haar naam van Araminta in Harriet toen ze in Philadelphia aankwam. Toen ze terugkeerde naar Manchester om haar man te vertellen dat hij met hem mee moest komen, was hij al hertrouwd.