Hersenletsel: definitie, oorzaken, symptomen en behandeling (TBI)

Hersenletsel (TBI): definitie, oorzaken, symptomen en behandeling — herken klachten, begrijp gevolgen en ontdek herstel- en revalidatieopties.

Hersenletsel is schade aan de hersenen door ziekte of letsel. Hersencellen worden beschadigd, waardoor iemands hersenen vaak zodanig worden aangetast dat de hersenen niet meer op dezelfde manier kunnen denken of reageren als voor de beschadiging.

Fysieke schade aan de hersenen wordt traumatisch hersenletsel (TBI) genoemd. Het komt al voor sinds de oudheid, en er bestaan oude medische dossiers.

Wat is traumatisch hersenletsel (TBI)?

Traumatisch hersenletsel (TBI) ontstaat door een externe kracht die de hersenen beschadigt. Dat kan een klap op het hoofd zijn, maar ook snelle versnelling of vertraging (bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk) waardoor de hersenen tegen de binnenkant van de schedel schuiven. TBI valt uiteen in gradaties: mild (bijvoorbeeld hersenschudding), matig en ernstig, afhankelijk van symptomen, bewustzijnsverlies en beeldvorming.

Niet-traumatische vormen

Niet-traumatisch hersenletsel wordt veroorzaakt door interne problemen zoals beroerte, zuurstofgebrek (hypoxie), infecties (meningitis, encefalitis), tumoren of neurodegeneratieve aandoeningen. Hoewel de oorzaak anders is, kunnen de gevolgen voor functies en kwaliteit van leven vergelijkbaar zijn.

Veelvoorkomende oorzaken van TBI

• Vallen (vooral bij jonge kinderen en ouderen)
• Verkeersongevallen
• Sport- en recreatieongevallen (bijv. contact sporten, fietsen zonder helm)
• Agressie of geweld (slaan, schotwonden)
• Beroertes en andere niet-traumatische oorzaken (bij niet-traumatisch hersenletsel)

Symptomen en gevolgen

Symptomen variëren sterk en kunnen direct na het letsel optreden of pas later duidelijk worden. Veelvoorkomende categorieën:

• Fysiek: hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, braken, vermoeidheid, evenwichts- en coördinatieproblemen, gevoeligheid voor licht en geluid.
• Cognitief: concentratieproblemen, geheugenverlies (voor of na het ongeval), traag denken, moeite met plannen of probleemoplossing.
• Emotioneel/gedrag: prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, depressie, angst, impulsief gedrag.
• Sensorisch: veranderingen in het zicht, gehoor, reuk of gevoel (tintelingen of gevoelloosheid).
• Slaap: slaperigheid overdag, moeilijk in- of doorslapen.

Wanneer is het ernstig? Rode vlaggen

• Langdurig bewustzijnsverlies of niet wekbaar zijn
• Neurologische uitval (verlamming, dubbelzien, spraakproblemen)
• Ernstige of toenemende hoofdpijn die niet weggaat
• Aanvalsgewijze stuiptrekkingen (epileptische aanvallen)
• Herhaald braken of verstoorde ademhaling

Bij deze symptomen is directe medische hulp noodzakelijk.

Diagnose

De diagnose begint met een medische anamnese en lichamelijk onderzoek. Instrumenten die artsen gebruiken:

• Glasgow Coma Scale (GCS) om bewustzijnsniveau te meten
• Beeldvorming: CT-scan (voor acute bloeding of fracturen), MRI (voor fijnmaziger letsel en latere fase)
• Neuropsychologisch onderzoek om cognitieve functies systematisch te testen
• EEG bij vermoeden van aanvallen

Acute behandeling

De eerste doelstellingen zijn leven redden en verdere schade voorkomen:

• Stabilisatie van luchtweg, ademhaling en circulatie
• Beoordeling op schedelbasisfracturen of inwendige bloedingen met CT
• Neurochirurgische ingrepen indien nodig (bijv. verwijderen van bloedingen, decompressieve chirurgie)
• Behandeling van verhoogde intracraniële druk (ICP)

Behandeling en revalidatie op lange termijn

Revalidatie is vaak multidisciplinair en afgestemd op de individuele problemen. Mogelijke behandelingen:

• Fysiotherapie voor mobiliteit, balans en kracht
• Ergotherapie om dagelijkse vaardigheden en zelfstandigheid te verbeteren
• Logopedie bij spraak-, slik- of communicatiestoornissen
• Neuropsychologische therapie en cognitieve revalidatie voor geheugen en aandacht
• Psychologische steun en behandeling voor depressie, angst of gedragsproblemen
• Medicatie voor pijn, slaapproblemen, stemmingsstoornissen of epilepsie

Herstel kan maanden tot jaren duren. Sommige klachten verdwijnen grotendeels, andere kunnen blijvend zijn.

Mogelijke complicaties

• Postconcussie syndroom (aanhoudende symptomen na een hersenschudding)
• Epilepsie na hersenletsel
• Hydrocefalus (ophoping van hersenvocht)
• Langdurige cognitieve beperkingen en veranderde persoonlijkheid of gedragsproblemen

Prognose

Prognose hangt af van ernst, leeftijd, locatie van het letsel, comorbiditeiten en de snelheid van behandeling en revalidatie. Jongere mensen en patiënten die snel intensieve revalidatie krijgen, herstellen vaak beter, maar individuele variatie is groot.

Preventie

• Draag helm bij fietsen, motorsport en bepaalde sporten
• Veilig vastzetten van kinderen in kinderzitjes en autogordels gebruiken
• Valpreventie bij ouderen (huis aanpassen, goede verlichting, hulpmiddelen)
• Veiligheid op de werkplek en gebruik van persoonlijke beschermingsmiddelen

Ondersteuning voor patiënten en mantelzorgers

Hersenletsel heeft vaak grote impact op het dagelijks leven en sociale relaties. Praktische tips:

• Zoek informatie en steun bij gespecialiseerde revalidatiecentra en patiëntenverenigingen
• Stel duidelijke routines en korte instructies op om cognitieve belastbaarheid te verminderen
• Houd rekening met veranderde stemming en gedrag; betrek professionele hulp vroegtijdig
• Mantelzorgers: zorg ook voor eigen rust en ondersteuning om overbelasting te voorkomen

Bij twijfel of verergering van symptomen altijd contact opnemen met de huisarts of de spoedeisende hulp. Vroegtijdige herkenning en behandeling verbeteren vaak de uitkomst bij traumatisch hersenletsel (TBI).

Geschiedenis

Hoofdwonden en de gevolgen daarvan waren al in de oudheid bekend.

De oude Mesopotamiërs wisten van hoofdletsel en sommige gevolgen daarvan, waaronder toevallen, verlamming en verlies van gezichtsvermogen, gehoor of spraak. De Edwin Smith Papyrus, geschreven rond 1650-1550 voor Christus, beschrijft verschillende verwondingen aan het hoofd en symptomen en classificeert ze op basis van hun presentatie en handelbaarheid. Oude Griekse artsen, waaronder Hippocrates, zagen de hersenen als het centrum van het denken, waarschijnlijk door hun ervaring met hoofdletsel.

Misschien wel het eerste geval van persoonlijkheidsverandering na hersenletsel is dat van Phineas Gage. Hij overleefde een ongeluk in 1848 toen een grote ijzeren staaf door zijn hoofd werd geslagen, waarbij in ieder geval zijn linker frontale kwab werd vernietigd.

Hij herstelde zonder duidelijke zintuiglijke, bewegings- of grote cognitieve schade. Zijn gedrag veranderde echter zodanig dat vrienden hem omschreven als "niet langer Gage". Dit suggereerde dat de beschadigde gebieden betrokken zijn bij "hogere functies" zoals persoonlijkheid. Sindsdien zijn veel gevallen van persoonlijkheidsverandering na hersenletsel gemeld.

In de jaren 1970 groeide het bewustzijn van TBI als een volksgezondheidsprobleem. Sindsdien is er veel vooruitgang geboekt in het hersentrauma onderzoek, zoals de ontdekking van primair en secundair hersenletsel. In de jaren 1990 werden gestandaardiseerde richtlijnen voor de behandeling van TBI ontwikkeld en verspreid, met protocollen voor een reeks zaken zoals medicatie en beheer van intracraniële druk. Onderzoek sinds het begin van de jaren '90 heeft de overleving van TBI verbeterd. Dat decennium werd het "Decennium van de Hersenen" genoemd vanwege de vooruitgang in hersenonderzoek.

 
Phineas Gage's ongeluk  

Vragen en antwoorden

V: Wat is hersenletsel?

V: Wat zijn de oorzaken van hersenletsel?

V: Hoe beïnvloedt hersenletsel de hersenen?

V: Wat is traumatisch hersenletsel (TBI)?

V: Is hersenletsel al bekend sinds de oudheid?

V: Zijn er verschillende soorten hersenletsel?

V: Kan hersenletsel behandeld worden?

Zoek op letter