Vangen en terugzetten

Vangst en terugzetten is een praktijk in de sportvisserij voor het behoud van de verschillende soorten. Eenmaal gevangen, verwijdert de visser voorzichtig en snel de haak uit de bek van de vis. Vervolgens laat hij de vis weer levend in het water terugkeren, zonder hem enig letsel toe te brengen. Het wegen en meten van de vis, als dat al gebeurt, gebeurt vaak in het water. Met weerhaakloze haken is het vaak mogelijk de vis te lossen zonder hem uit het water te halen (een slappe lijn is vaak voldoende).

Catch and release is een ethische beslissing van vissers, maar het is niet voor elke situatie weggelegd. de Snakehead vis, bijvoorbeeld, is een invasieve soort. Het is op veel plaatsen illegaal om ze terug in het water te zetten. De Muskellunge is op veel plaatsen een zeer gewaardeerde sportvis. Maar op een paar plaatsen wordt hij ook gezien als een invasieve soort en mag hij niet worden teruggezet in het water.

Oefenen met vangen en terugzetten
Oefenen met vangen en terugzetten

Debatten

Er wordt nog steeds gedebatteerd over de praktijk van "catch and release". In Canada zijn veel mensen van de FirstNations ervan overtuigd dat vis alleen mag worden gevangen als hij nodig is voor voedsel. Dat "spelen met de vis" niet getuigt van respect. Sportbeoefenaars wijzen erop dat "catch and release" respectvol is, omdat alleen wordt genomen wat nodig is en de rest wordt teruggezet.

Voorstanders van dierenbescherming hebben hun bezorgdheid geuit over het mogelijke lijden van vissen als gevolg van de hengelvisserij. Een vis die in de kieuwen of de maag is gehaakt, heeft meestal een zeer hoog sterftecijfer. Haken zonder weerhaken of het gebruik van haken die in korte tijd oplossen (en niet uit de vis worden verwijderd) beperken de schade voor de vissen tot een minimum. Maar met "catch and release" wordt een vis blootgesteld aan meerdere vangstbeurten door meerdere vissers. Het meermaals vangen van een vis is niet goed voor het beheer van de hulpbronnen en is evenmin humaan.

Zelfs sportbeoefenaars hebben hun bezorgdheid geuit over catch and release. Het argument is dat een vis die eenmaal gevangen is, niet langer wild is. Wie zou dezelfde forel willen vangen die anderen hebben gevangen?

Maar de praktijk blijft populair onder veel vissers en onder biologen van het vis- en wilddepartement. De voorstanders van catch and release citeren Lee Wulff: "Een forel is te waardevol om maar één keer gevangen te worden." Studies over de sterfte van vrijgelaten vis laten een zeer laag sterftecijfer zien van 2 tot 5 procent - wanneer de vis gevangen is met kunstaas. Bij gebruik van levend aas is de sterfte ongeveer 50 procent. Dit wijst erop dat het gebruik van kunstaas een sterk onderdeel is van catch and release.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3