In de geneeskunde verwijst de naleving of naleving naar het feit dat een patiënt het advies van de arts opvolgt en de voorgeschreven geneesmiddelen in de voorgeschreven hoeveelheden inneemt. Naleving is belangrijk voor de behandeling van chronische ziekten.
Wereldwijd vormt niet-naleving een grote belemmering voor de effectieve verstrekking van gezondheidszorg. In 2003 schatte de Wereldgezondheidsorganisatie dat slechts ongeveer de helft van de patiënten met chronische ziekten die in de ontwikkelde landen wonen, de behandelingsaanbevelingen opvolgen. In het bijzonder wordt aangenomen dat een lage mate van therapietrouw bij astma, diabetes en hypertensie substantieel bijdraagt aan de menselijke en economische last van deze aandoeningen. De therapietrouw kan in de medische literatuur worden overschat, aangezien de therapietrouw vaak hoog is bij een formele klinische proef, maar in een "echte" omgeving afneemt.
Sommige medicijnen zijn moeilijk in te nemen, omdat ze op een bepaald tijdstip of met een bepaalde tussenpoos moeten worden ingenomen; soms moeten meerdere medicijnen samen worden ingenomen. Dit wordt gezien als een groot obstakel voor de naleving. Andere factoren die een negatieve invloed kunnen hebben op de therapietrouw zijn dat veel patiënten de voordelen van de behandeling niet begrijpen, of dat ze bijwerkingen zien waarover ze niet zijn geïnformeerd, dat de medicijnen veel geld kosten, dat ze slecht communiceren of dat er een gebrek aan vertrouwen is tussen de patiënt en zijn zorgverlener. Inspanningen om de naleving te verbeteren zijn gericht op het vereenvoudigen van de verpakking van geneesmiddelen, het verstrekken van effectieve medicijnherinneringen, het verbeteren van de voorlichting van de patiënt en het beperken van het aantal medicijnen dat tegelijkertijd wordt voorgeschreven.