Een elf is een schepsel van verschillende oorsprong dat meestal wordt beschouwd als een goed wezen dat helpt om bomen en de natuur goed te maken. Het wordt daarom vaak geassocieerd met heidendom en hekserij (veel moderne heksen geloven tegenwoordig dat elfen echte wezens zijn).
Elfen worden meestal beschreven als een groter mens, maar met een stevigere aanraking. Echter, in The Lord of the Rings werden elfen beschreven als mensenmaat (en als er al iets groter is), waardoor de beschrijving van elfen veranderd is. Ze staan er soms om bekend dat ze lange, puntige oren hebben.
In de meeste moderne fantasiescenario's zijn elfen één van de 3 belangrijkste rassen (elfen, dwergen en mensen), hoewel als deze 3 beschreven worden als de goede rassen, ze dan één van de 6 rassen worden, inclusief orcs, goblins, trollen en/of reuzen.
Het woord elf komt in de hele Germaanse taal voor en lijkt oorspronkelijk "wit wezen" te betekenen. De reconstructie van het vroege concept van een elf hangt grotendeels af van teksten, geschreven door christenen, in Oud- en Midden-Engels, middeleeuws Duits en Oud-Noors. Deze associëren elfen op verschillende manieren met de goden van de Noorse mythologie, met het veroorzaken van ziekte, met magie en met schoonheid en verleiding.
De elfen van de Noorse mythologie hebben de folklore overleefd, voornamelijk als vrouwtjes, die in heuvels en heuvels met stenen leven. De Zweedse älvor waren verbluffend mooie meisjes die in het bos woonden met een elfenkoning.
De elfen waren te zien dansen over weilanden, vooral 's nachts en op mistige ochtenden. Ze lieten een cirkel achter waar ze hadden gedanst, die älvdanser (elfendansen) of älvringar (elfencirkels) werden genoemd, en om te plassen in een werd verondersteld venerische ziekten te veroorzaken. Meestal waren elfencirkels feeënringen die bestonden uit een ring van kleine paddestoelen, maar er was ook een ander soort elfencirkel. In de woorden van de plaatselijke historicus Anne Marie Hellström:
...aan de oevers van het meer, waar het bos het meer ontmoette, kon je elfencirkels vinden. Het waren ronde plaatsen waar het gras als een vloer was afgeplat. Elfen hadden daar gedanst. Bij het Tisnarenmeer heb ik er een gezien. Het kon gevaarlijk zijn en men kon ziek worden als men over zo'n plek was gelopen of als men daar iets had vernield.
Als een mens naar de dans van de elfen keek, zou hij ontdekken dat, hoewel er slechts enkele uren voorbij leken te zijn gegaan, er vele jaren in de echte wereld waren verstreken. Mensen die worden uitgenodigd of gelokt voor de elfendans is een veelvoorkomend motief dat is overgenomen van oudere Scandinavische ballades.
Elfen waren niet alleen jong en mooi. In het Zweedse volksverhaal Little Rosa en Long Leda komt uiteindelijk een elvenvrouw (älvakvinna) aan en redt de heldin, Little Rose, op voorwaarde dat het vee van de koning niet meer op haar heuvel graast. Ze wordt beschreven als een mooie oude vrouw en door haar aspect zag men dat ze tot de onderaardse bevolking behoorde.
