Het Fatimid Kalifaat werd geregeerd door de al-Fātimiyyūn (Arabisch: الفاطميون) dynastie van 5 januari 909 tot 1171. Het was een Arabische Shi'a-dynastie en regeerde over het vierde en laatste Arabische kalifaat. In verschillende tijden behoorden verschillende gebieden van de Maghreb, Egypte en de Levant tot het kalifaat.
De Egyptische stad Caïro werd de hoofdstad. De term Fatimiet wordt soms ook gebruikt om de burgers van dit kalifaat aan te duiden. De heersende elite behoorde tot de Ismaili-tak van Shi'ism. De leiders waren ook Shia Ismaili Imams. Zij hadden een religieuze betekenis voor Ismaili-moslims. Zij maken ook deel uit van de keten van houders van het ambt van Kalief, zoals erkend door de meeste moslims, de enige periode waarin de Shia Imamate en het Kalifaat in enige mate verenigd waren. Er was slechts één andere uitzondering: het Kalifaat van Ali zelf.
De Fatimiden stonden bekend om hun religieuze tolerantie ten opzichte van niet-Ismaili sekten van de Islam en ten opzichte van Joden, Maltese christenen en Koptische christenen, maar er waren toch enkele uitzonderingen.
