Kennis van de resultaten

Een vroeg experiment over kennis van resultaten was de machine die door Sidney Pressey werd uitgevonden, waarbij een apparaat zowel testte als meerkeuzevragen onderwees. Merk op dat deze methode de gebruiker (door gevolgtrekking) alleen vertelt of de keuze juist was of niet. Omdat het materiaal meerkeuzevragen waren, was het alleen bedoeld als aanvulling op het verzamelen van klaslokaaltestscores.

In latere werkzaamheden op het gebied van opleiding, onderzoek en onderwijs werd vaak de term "kennis van de resultaten" gebruikt.

Een belangrijke vraag was of de scores meer verbeterd zouden worden als er voor of na de vraag direct onderwijs zou worden gegeven. Het antwoord was in beide gevallen (in grote lijnen) ja. Met behulp van instructiefilms splitsen Michael en Maccoby de groepen op in twee helften. De helft van de leerlingen kreeg materiaal dat actieve, expliciete antwoorden vereiste. Na een pauze werd hen het juiste antwoord verteld. De andere helft kreeg geen feedback. De instructietijd was identiek. Het resultaat liet een "lichte maar significante winst" zien voor de actieve-respons procedure zonder feedback, maar meer winst bij het geven van feedback. De onderzoekers beschreven dit later als "KCR" in plaats van "feedback". Het onderzoek naar de actieve respons zelf is samengevat in ^p614. Later werd bij het bespreken van dit soort experimenten gesuggereerd dat de resultaten misschien eerder te danken zijn aan de praktijk dan aan de feedback. Ongetwijfeld had de opzet extra oefening gegeven op de vragen en kennis van de resultaten. In technische termen hadden de experimenten de twee factoren verward.

Een andere factor is dat de kennis van de resultaten de instructeur informatie kan geven over de manier waarop het materiaal kan worden verbeterd. Met behulp van een lesprogramma over decimale rekenkunde kan een ervaren leraar de fouten van de leerlingen in types zetten. Bijvoorbeeld, een groep fouten is te wijten aan het feit dat de leerlingen de regels over de plaatsing van het punt in de decimale vermenigvuldiging niet begrijpen. Dit laat zien waar en hoe het lesmateriaal moet worden herzien.

Bewust denken is niet nodig om kennis van resultaten te hebben om effect te hebben. Onderzoek naar impliciet leren toont aan dat complexe informatie door mensen kan worden verkregen zonder dat zij zich daarvan bewust zijn. Dit blijkt ook uit experimenten op het gebied van dierlijk leren die de effecten van kennis van resultaten op het latere gedrag laten zien. Het lijkt waarschijnlijk dat onbewust leren door resultaten eerst in de vroege metazoa is geëvolueerd, en bewust denken veel later. Dit is wat Reber het "primaat van het impliciete" noemt, wat betekent dat impliciet (onbewust) leren eerst in de evolutie kwam.