Het Negende Amendement (Amendement IX) — betekenis en rol in de Grondwet VS
Ontdek betekenis en rol van het Negende Amendement (Amendement IX) in de Amerikaanse Grondwet: bescherming van ongenoemde rechten en de invloed op privacyrecht.
Het Negende Amendement (Amendement IX) op de Grondwet van de Verenigde Staten, dat op 15 december 1791 werd geratificeerd, maakt deel uit van de Bill of Rights van de Verenigde Staten. James Madison wilde voorkomen dat de Bill of Rights alleen de rechten zou toekennen die erin werden opgesomd. Het is een van de amendementen waarnaar het Hooggerechtshof het minst verwijst. Als het Negende Amendement wordt genoemd, speelt het meestal een ondergeschikte rol bij de ondersteuning van een nieuw recht. Een van de weinige die afhankelijk is van het Negende Amendement is het grondwettelijke recht op privacy. Wat het Negende Amendement betekent, eenvoudig gezegd, is dat de inwoners van de Verenigde Staten nog andere rechten hebben dan die welke in de Grondwet zijn opgesomd.
Tekst en beknopte uitleg
De tekst van het Negende Amendement luidt in het Engels kort en bondig: "The enumeration in the Constitution, of certain rights, shall not be construed to deny or disparage others retained by the people." In het Nederlands: De opsomming in de Grondwet van bepaalde rechten mag niet worden opgevat als ontkenning of verwaarlozing van andere rechten die het volk toekomen. Het amendement waarschuwt er dus expliciet voor dat het feit dat sommige rechten in de Grondwet genoemd worden, niet mag worden geïnterpreteerd als uitsluiting van andere, ongenoemde rechten.
Historische achtergrond en bedoeling
James Madison en andere oprichters waren bezorgd dat een beperkte opsomming van rechten de indruk zou wekken dat alle andere rechten niet beschermd waren. Het Negende Amendement is bedoeld als een waarborg tegen een te strikte interpretatie van de Grondwet die alleen de opgesomde rechten zou erkennen. Daarmee probeerde men balance te brengen tussen het beschermen van individuele vrijheden en het vermijden van een onbegrensde of onduidelijke lijst van grondrechten.
Juridische interpretaties en praktijk
In de rechtspraak speelt het Negende Amendement een bijzondere rol: het is belangrijk in theorie, maar het wordt zelden gebruikt als de enige basis voor een uitspraak van het federale Hooggerechtshof. Er zijn twee hoofdmanieren waarop rechters en rechtsgeleerden het amendement interpreteren:
- Beschermende rol voor ongenoemde rechten: Het amendement ondersteunt de gedachte dat burgers rechten hebben die niet expliciet in de Grondwet staan en dat die rechten evenzeer beschermd kunnen worden.
- Beperkingen en terughoudendheid: Veel rechters vermijden het erkennen van nieuwe grondrechten uitsluitend op basis van het Negende Amendement omdat het erg algemeen en vaag is. Ze gebruiken in plaats daarvan andere grondwettelijke bepalingen (zoals het Due Process-kader van het Veertiende Amendement) om burgerlijke vrijheden te rechtvaardigen en te handhaven.
Voorbeelden uit de jurisprudentie
Enkele noemenswaardige voorbeelden:
- Griswold v. Connecticut (1965): In deze zaak over een verbod op anticonceptie verwees de meerderheid naar "penumbra's" (sfeer) van verschillende grondrechten om een recht op privacy te bevestigen. In zijn concurrerende mening citeerde rechter Arthur Goldberg expliciet het Negende Amendement als steun voor ongenoemde rechten. Deze zaak wordt vaak aangehaald als voorbeeld van hoe het Negende Amendement bijdroeg aan de ontwikkeling van het grondwettelijke begrip van privacy.
- Andere zaken: Grote beslissingen over privacy en persoonlijke autonomie — waaronder zaken die te maken hebben met anticonceptie, huwelijk en seksuele vrijheid — hebben meestal hun grondslag gevonden in het Due Process- of Equal Protection-kader van het Veertiende Amendement, niet uitsluitend in het Negende Amendement. Het Hooggerechtshof heeft het Negende Amendement zelden als primaire basis gebruikt voor banbrede fundamentele rechten.
Kritiek en debat
Het Negende Amendement wekt zowel steun als scepsis op:
- Voorstanders zien het als een noodzakelijke maatregel om de reikwijdte van individuele vrijheden te beschermen tegen een te letterlijke lezing van de Grondwet.
- Critici noemen het vaag en gevaarlijk omdat het rechters veel discretionaire macht zou kunnen geven om nieuwe, ongespecificeerde rechten te creëren zonder duidelijke tekstuele of historische basis. Die kritiek leidt tot terughoudendheid bij rechters die strikt textualistisch of origineelistisch redeneren.
Huidige relevantie
Het Negende Amendement blijft relevant in hedendaagse debatten over privacy, reproductieve rechten, digitale gegevensbescherming en persoonlijke autonomie. Terwijl sommige belangenverenigingen en juristen het amendement naar voren brengen als argument voor bescherming van moderne vrijheden, baseren rechtbanken zich doorgaans op andere grondwettelijke grondslagen om beslissingen te rechtvaardigen. De discussie over de juiste rol van het Negende Amendement houdt dus zowel juridisch als politiek stand.
Samenvatting
Het Negende Amendement speelt een belangrijke, maar vaak indirecte rol in het Amerikaanse constitutionele recht. Het bevestigt dat niet alle rechten van het Amerikaanse volk expliciet in de Grondwet hoeven te staan en waarschuwt tegen het uitsluiten van ongenoemde rechten. In de praktijk is het meestal een ondersteunend instrument: rechters gebruiken het af en toe om het bestaan van ongenoemde rechten te onderstrepen, maar zij baseren ingrijpende beslissingen doorgaans op andere, concreter toegepaste grondwettelijke bepalingen.
Tekst
"De opsomming in de Grondwet van bepaalde rechten, mag niet worden opgevat als ontkenning of aantasting van andere door het volk behouden rechten."
Door het volk behouden rechten
In 1787, tijdens de Constitutionele Conventie, moest de nieuwe grondwet worden geratificeerd door negen van de dertien staten. Staten die de grondwet niet ratificeerden, zouden geen deel uitmaken van de Verenigde Staten. Veel mensen waren tegen de oprichting van een nationale regering die macht zou hebben over de regeringen van de staten. Zij werden Anti-Federalisten genoemd. Zij geloofden dat elke staat een soeverein land moest zijn. De Federalisten wilden een sterke centrale regering. Om de grondwet erdoor te krijgen en een nieuwe regeringsvorm in te voeren, werd een compromis gesloten. Vooraanstaande Federalisten zoals Patrick Henry en George Mason stelden voor om een Bill of Rights aan de Grondwet toe te voegen in de vorm van amendementen. Op 25 september 1789 keurde het Congres twaalf artikelen tot wijziging van de grondwet goed en legde deze ter ratificatie aan de staten voor. Op 15 december 1791 bekrachtigden de staten tien van de amendementen, die de Bill of Rights werden.
Oorspronkelijk wilden de opstellers van de Bill of Rights duidelijk maken dat deze rechten niet waren genomen om de bevoegdheden van de nationale regering te vergroten. Ze waren ook niet bedoeld om extra rechten van het volk te garanderen. De moderne interpretatie is echter dat het volk rechten heeft die niet in de Bill of Rights zijn opgenomen.
Zoek in de encyclopedie