Sidney L. Pressey (Brooklyn, New York, 1888 - 1979) was vele jaren hoogleraar psychologie aan de Ohio State University. Hij verwierf bekendheid door zijn vroege ontwikkeling van een leermachine en door zijn kritische, op betekenis gerichte benadering van leren — lang voordat de term "cognitieve psychologie" gemeengoed werd.
"De eerste... [leermachine] werd ontwikkeld door Sidney L. Pressey... Hoewel oorspronkelijk ontwikkeld als een zelfscorende machine... ...demonstreerde het zijn vermogen om daadwerkelijk les te geven."
De leermachine
In de jaren 1920 ontwikkelde Pressey een mechanisch apparaat dat multiplechoicevragen kon toelaten, registreren en automatisch scoren. De kernideeën van zijn apparaat waren praktisch en vernieuwend voor die tijd:
- Het stelde vragen en gaf directe terugkoppeling over het juiste antwoord;
- Het kon een leerling pas verder laten gaan wanneer een vraag correct beantwoord was, waardoor oefening en beheersing werden afgedwongen;
- Hoewel oorspronkelijk bedoeld als een zelfcorrigerend toetsinstrument, toonde Pressey aan dat het apparaat ook instructieve waarde had: het kon het leerproces sturen en verbeteren in praktische onderwijssituaties.
Pressey benadrukte dat machines niet alleen toetsinstrumenten hoeven te zijn, maar ook middel kunnen zijn om leren effectief te organiseren en te ondersteunen. Zijn werk legde een belangrijke basis voor latere ontwikkelingen in geprogrammeerd onderwijs en onderwijstechnologie.
Wetenschappelijke benadering en invloed
Pressey was een voorvechter van een opvatting van leren die afweek van een puur stimulus-respons (S-R) perspectief. In plaats van leren te zien als een opeenstapeling van reacties die door omgevingsstimuli worden gecontroleerd, pleitte hij voor aandacht voor betekenis, intentie en doelgericht gedrag in het leerproces. Hierdoor wordt hij vaak gezien als een vroege cognitieve psycholoog — iemand die mentale processen en doelgerichtheid centraal stelde, lang vóór de zogenaamde "cognitieve revolutie" in de psychologie.
Zijn kritische houding ten opzichte van eenvoudige behavioristische verklaringen en zijn praktische experimenten met instructieve machines maakten zijn werk relevant voor zowel theoretici als onderwijzers. Latere ontwikkelingen in programmeerbaar onderwijs en elektronische instructiemiddelen bouwden voort op inzichten die Pressey had gedemonstreerd: directe feedback, adaptiviteit en het belang van beheersing voordat verder wordt gegaan.
Loopbaan en erkenning
Pressey trad in 1921 in dienst bij Ohio State, waar hij tot zijn pensionering in 1959 werkzaam bleef. Ook na zijn pensioen bleef hij actief in vakliteratuur: tussen 1959 en 1967 publiceerde hij nog 18 artikelen. Voor zijn bijdragen aan onderwijstechnologie ontving hij in 1964 als eerste de E.L. Thorndike Award — een prijs van de American Psychological Association die prestaties op het gebied van educatieve technologie erkent.
Erfenis
Hoewel latere onderzoekers en uitvinders (zoals vertegenwoordigers van geprogrammeerd onderwijs en elektronische leersystemen) vaak meer publieke aandacht kregen, blijft Pressey van belang omdat hij vroeg aantoonde dat technische hulpmiddelen niet alleen kunnen meten maar ook kunnen beïnvloeden en verbeteren wat een leerling leert. Zijn combinatie van praktische experimenten en kritische theoretische beschouwingen heeft bijgedragen aan een bredere, meer cognitief georiënteerde kijk op onderwijs en leerprocessen.