Zuidwestelijk Nationaal Park (Tasmanië) – Ongerepte wildernis & werelderfgoed

Ontdek Zuidwestelijk Nationaal Park (Tasmanië): werelderfgoed met ongerepte wildernis, afgelegen wandelroutes, Aboriginalgeschiedenis en spectaculaire kust- en berglandschappen.

Het Zuidwestelijk Nationaal Park is een nationaal park van 618.267 hectare in het zuidwesten van Tasmanië, Australië. Het park is het grootste in Tasmanië en maakt deel uit van het werelderfgoedgebied Tasmanian Wilderness.

De oostkant van het park ligt 93 kilometer (58 mi) ten westen van Hobart en het park strekt zich uit tot de west- en zuidkust. Dit park omvat het grootste deel van de wildernisgebieden in het zuidwesten van Tasmanië. Het park staat bekend om zijn ongerepte wildernis en afgelegen ligging. Het weer in het park kan snel veranderen en kan streng zijn. Het gebied is niet door de mens veranderd. Bewijsmateriaal toont aan dat Tasmaanse Aboriginals het gebied al minstens 25.000 jaar bezoeken. Europese kolonisten hebben een paar tochten naar het park gemaakt, maar er zijn weinig langdurige nederzettingen geweest en er is weinig veranderd aan de natuurlijke omgeving. In het gebied is er slechts één weg, naar het hydro-elektrische stadje Strathgordon. De zuidelijke en westelijke delen van het park kunnen alleen te voet, per boot of met lichte vliegtuigen worden bereikt.

Het piepkleine stadje Melaleuca in het uiterste zuidwesten heeft een landingsbaan voor vliegtuigen, en basisvoorzieningen voor de National Parks Service.

Landschap en belangrijke locaties

Het park bevat een gevarieerd, vaak ruig landschap met bergen, diepe fjorden, brede rivieren, uitgestrekte moorlands en kustgebieden. Belangrijke kenmerken zijn onder andere:

• Federation Peak en andere granieten pieken, geliefd bij ervaren bergwandelaars;
• Lake Pedder (gedeeltelijk door dammen veranderd) en uitgebreide wetlands en meren;
• Bathurst Harbour en Port Davey aan de zuidwestkust, met brede estuaria en ongerepte waterwegen;
• Uitgestrekte buttongrass-moeraslanden en afgelegen bergplateaus.

Flora en fauna

Het park herbergt diverse ecosystemen en veel endemische soorten. Enkele opvallende kenmerken van de natuur:

• Vegetatie: koel-temperatuurrainforests met myrtle beech, buttongrass-heath, alpine cushion-planten en unieke moerasgroei.
• Dieren: soorten zoals de Tasmaanse duivel, quolls, wombats en verschillende vogelsoorten waaronder roofvogels en zeevogels. Ook zeldzame en bedreigde vogels gebruiken het gebied als leefgebied.
• Ecologische waarde: veel habitats functioneren vrijwel ongestoord, wat belangrijk is voor ecologisch onderzoek en behoud van biodiversiteit.

Cultureel en historisch belang

Het gebied heeft grote culturele waarde voor Tasmaanse Aboriginalgemeenschappen. Archeologische vondsten tonen aan dat mensen hier al tienduizenden jaren aanwezig waren; er zijn middens, artefacten en sporen van langdurig gebruik van kust- en binnenlandbronnen. In meer recente geschiedenis speelde het bredere zuidwesten van Tasmanië een rol in debatten over hydro-elektrische ontwikkeling en natuurbehoud, die uiteindelijk bijdroegen aan het behoud van grote delen van de wildernis.

Toegang, activiteiten en veiligheid

Toegang is beperkt en vaak uitdagend. Bezoekers kiezen meestal voor wandelen, kanoën, boten of kleine vliegtuigen. Veel populaire activiteiten zijn:

• Wandelen: langeafstandspaden zoals de South Coast Track en uitdagende routes naar toppen als Federation Peak;
• Kanoën/boottochten: verkenning van Bathurst Harbour en Port Davey;
• Wildlife- en natuurfotografie, vogelobservatie en onderzoek.

Praktische veiligheidsadviezen:

• Bereid je goed voor: het weer verandert snel en voorzieningen zijn schaars of afwezig.
• Neem navigatiemiddelen, voldoende voedsel en nooduitrusting mee; mobiele dekking is vaak niet beschikbaar.
• Controleer actuele toegangsregels en eventuele vergunningen bij de lokale Park Authority (Parks Tasmania) vóór vertrek.
• Volg principes van 'leave no trace' om het kwetsbare milieu te beschermen.

Bescherming en beheer

Het Zuidwestelijk Nationaal Park maakt deel uit van het werelderfgoedgebied Tasmanian Wilderness, dat sinds de jaren 1980 op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat vanwege uitzonderlijke natuurlijke en culturele waarden. Het beheer richt zich op behoud van ecologische integriteit, bescherming van archeologische plaatsen en het reguleren van recreatie om impact te minimaliseren. Belangrijke beschermingskwesties zijn onder meer de gevolgen van klimaatverandering, veranderende brandregimes, en de controle van invasieve soorten.

Bezoekersinformatie

Wie het park wil bezoeken, moet rekening houden met de afgelegen ligging en beperkte voorzieningen. Enkele praktische tips:

• De enige weg in het gebied leidt naar Strathgordon; veel delen zijn alleen per boot of vliegtuig (Melaleuca) bereikbaar.
• Voor actuele informatie over toegangsregels, routes en veiligheid is het raadzaam contact op te nemen met Parks Tasmania of lokale informatiepunten in Hobart.
• Respecteer culturele plaatsen en volg alle aanwijzingen van parkbeheer om kwetsbare erfgoed- en natuurgebieden te beschermen.

Geschiedenis

Het grootste deel van het park werd aangelegd in 1955 en heette eerst Lake Pedder National Park. In de daaropvolgende 35 jaar werd het park groter gemaakt en kreeg het een nieuwe naam. In 1990 bereikte het zijn huidige omvang. Het oorspronkelijke kleine Lake Pedder werd overstroomd door de bouw van een dam in de Gordon River voor hydro-elektriciteit. Het kunstmatig aangelegde meer wordt ook Lake Pedder genoemd.

Lake Pedder van Mount Eliza, Zuidwest Nationaal Park, Australië


Een toeristenvliegtuig maakt zich klaar om op te stijgen van de Melaleuca Airstrip

Toegang

Er zijn twee manieren om het park over land te bereiken: de Gordon River Road naar het hydro-elektrische township Strathgordon en de Huon Highway naar Cockle Creek. De zuidelijke en westelijke gebieden van het park kunnen alleen te voet, per boot of met een licht vliegtuig worden bereikt. Er zijn twee belangrijke wandelpaden die het park doorkruisen. De Port Davey Track en de South Coast Track. De wandelingen zijn over het algemeen voor meer ervaren wandelaars, en nemen ongeveer tien tot veertien dagen in beslag. Een vlucht naar of van Melaleuca kan worden geregeld om de wandeling op te splitsen, of voor toeristische toegang voor dagtochten. Er zijn ook een aantal moeilijkere wandelingen, waaronder de Eastern en Western Arthur Ranges, Precipitous Bluff, de South West Cape, en Federation Peak. Deze zijn niet geschikt voor onervaren wandelaars, of voor mensen die alleen reizen. Toegang tot het park via zee is er vanuit Port Davey en Bathurst Harbour.

De spectaculaire en geïsoleerde Bathurst Harbour, South West Wilderness, Tasmanië, Australië


Zuidkaapbaai, Zuidwest Nationaal Park, Tasmanië

Vragen en antwoorden

V: Waar ligt het Southwest National Park?

V: Hoe groot is het Southwest National Park?

V: Wat is er uniek aan het weer in het park?

V: Wat is de geschiedenis van de menselijke activiteit in het park?

V: Loopt er een weg door het park?

V: Hoe kunnen de zuidelijke en westelijke delen van het park bereikt worden?

V: Ligt er een stadje in het Southwest National Park?

Zoek op letter