Sportiviteit: definitie, principes en betekenis in sport en competitie
Ontdek wat sportiviteit echt betekent: principes van eerlijk spel, respect voor tegenstanders en scheidsrechters, en waarom fair play telt in elke competitie.
Sportiviteit is een traditionele waarde in sport en competitie. Het betekent netjes spelen en met gratie, stijl en waardigheid omgaan met zowel overwinning als nederlaag. Sportiviteit helpt wedstrijdplezier, persoonlijke groei en respect tussen deelnemers te bevorderen.
Onder sportiviteit wordt in het algemeen verstaan
- eerlijk spelen
- de regels van het spel volgen
- eerbiediging van het oordeel van scheidsrechters en ambtenaren
- tegenstanders met respect behandelen
Het ideaal van sportiviteit stelt dat "het er niet toe doet of je wint of verliest, maar hoe je het spel speelt".
Wat houdt sportiviteit precies in?
Sportiviteit is breder dan alleen regels naleven. Het omvat ook gedrag en houding binnen en buiten de sportcontext, bijvoorbeeld:
- eerlijkheid — geen valsspelen of misleiding;
- respect — waardering voor medespelers, tegenstanders, coaches en scheidsrechters;
- zelfbeheersing — emoties beheersen, ook bij frustratie of provocatie;
- bescheidenheid en dankbaarheid — nederig blijven bij succes en oprecht bij verlies;
- solidariteit — hulp bieden aan geblesseerde of zwakkere deelnemers;
- verantwoordelijkheid — verantwoordelijkheid nemen voor eigen fouten en gedrag.
Waarom is sportiviteit belangrijk?
- Bevordert een veilige en plezierige sportomgeving voor iedereen.
- Versterkt vertrouwen tussen spelers, officials en toeschouwers.
- Draagt bij aan de persoonlijke ontwikkeling van sporters: sociale vaardigheden, omgaan met winnen en verliezen, en moreel oordeel.
- Verhoogt de geloofwaardigheid en aantrekkingskracht van sportcompetities.
Praktische voorbeelden van sportief gedrag
- Een speler die een fout toegeeft in plaats van te profiteren van een onopgemerkte overtreding.
- Een team dat na een heftig duel de tegenstander helpt overeind te komen.
- Het bedanken van scheidsrechters na de wedstrijd, ook als je het niet eens bent met hun beslissingen.
- Coaches die positieve begeleiding geven en geen beledigingen richting spelers of officials uiten.
Hoe bevorder je sportiviteit?
- Opvoeding en voorbeeldgedrag: coaches, ouders en oudere spelers tonen sportiviteit actief als voorbeeld.
- Heldere regels en consequenties: verenigingen en bonden leggen normen vast en handhaven deze eerlijk.
- Educatie: trainingen en workshops over fair play, omgaan met emoties en conflictbeheersing.
- Belonen van goed gedrag: erkenning voor sportief gedrag, niet alleen voor sportieve prestaties.
Verschil tussen sportiviteit, fair play en integriteit
Hoewel de begrippen elkaar overlappen, kun je ze ook onderscheiden:
- Sportiviteit (sportsmanship) is vooral houding en gedrag tegenover anderen en het spel.
- Fair play richt zich op het eerlijke verloop van de wedstrijd en het naleven van spelregels.
- Integriteit betreft bredere ethische normen, zoals het vermijden van matchfixing, doping en corruptie.
Gevolgen van onsportief gedrag
Onsportief gedrag kan leiden tot sancties (schorsingen, boetes), reputatieschade en verminderd speelplezier. Bovendien ondermijnt het de ontwikkeling van jonge sporters en het vertrouwen van publiek en sponsors.
Slotopmerking
Sportiviteit is geen bijzaak; het is de kern van wat sport waardevol maakt. Door eerlijkheid, respect en empathie centraal te stellen, blijft sport een middel voor groei, verbinding en gezondheid — voor deelnemers en toeschouwers alike.
Olympische Spelen
In het kader van de Olympische Spelen wordt van atleten verwacht dat zij hun best doen. Anders zouden ze ingaan tegen het Olympische motto "Sneller, Hoger, Sterker".
Kies voorbeelden van goede sportiviteit
|
| Deze sectie heeft meer informatie nodig, zoals: wat deze mensen deden dat goed sportief was. (Augustus 2012) |
- Eugenio Monti in de bobslee op de Olympische Winterspelen van 1964 in Innsbruck
- Lawrence Lemieux bij het zeilen op de Olympische Zomerspelen van 1988 in Seoel
- Shin Lam bij het schermen op de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen
Kies voorbeelden van slechte sportiviteit
Tijdens de Olympische Spelen in Londen probeerden sommige atleten hun badmintonwedstrijden te verliezen, waaronder
- Tian Qing, Zhao Yunlei, Wang Xiaoli en Yu Yang van China.
- Jung Kyung-eun, Kim Ha-na, Ha Jung-eun en Kim Min-jung van Zuid-Korea.
- Greysia Polii en Meilana Jauhari van Indonesiëз
Gerelateerde pagina's
- Pierre de Coubertin medaille
- Sporter
- Onsportief gedrag
Zoek in de encyclopedie