Zeeslag bij Jutland

Scapa Flow ligt ver van het Skagerrak, maar de Britse vloot was gewaarschuwd voor de Duitse aanval. De Britten hadden de Duitse code gekraakt, en toen Scheer het bevel gaf om uit te varen, gaf de Admiraliteit in Londen de Grand Fleet het bevel om uit te varen vanuit de Orkneys. ^p124

Dit was het resultaat van het feit dat de Britten in het bezit kwamen van drie codeboeken uit wrakke schepen. Eén boek voor kleinere schepen was afkomstig van een Duits vrachtschip. Een ander voor diplomatieke berichten was afkomstig van een wrak op de bodem van de Noordzee. De code voor de Duitse High Seas Fleet was afkomstig van een kruiser die in de Oostzee was vergaan. Hoewel de Britten niet optimaal gebruik maakten van deze bronnen, hadden zij een onbetaalbaar voordeel in handen.

De eerste schermutseling

De eerste groep Britse schepen die contact maakten waren die van de Firth of Forth, onder bevel van Vice-Admiraal David Beatty. Beatty had zes slagkruisers en vier snelle slagschepen. Zij geraakten door het onderzeebootkordon buiten de Firth of Forth zonder slachtoffers.

Beatty's gevechtskruisergroep ontmoette de Duitse gevechtskruisergroep onder leiding van vice-admiraal Franz Hipper. Het Duitse voordeel in afstandsbepaling (superieure optiek) was belangrijk, maar de Britse kruisers werden gered door de komst van de vier slagschepen. Omdat de slagschepen superieur waren in bepantsering en vuurkracht, werd Hipper gedwongen zich af te wenden naar het oosten en de Duitse hoofdmacht van slagschepen.

De belangrijkste krachten

Uiteindelijk, laat op de dag, ontmoette de belangrijkste slagvloot (de 'Grand Fleet') vanuit Scapa Flow (onder leiding van admiraal John Jellicoe) de belangrijkste Duitse strijdmacht van slagschepen (onder leiding van admiraal Scheer). "Voor de afstandsmeters van Scheer... was de hele boog die zich van het noorden naar het oosten uitstrekte een zee van vuur". ^p128 Na tien minuten gaf Scheer het signaal om gelijktijdig af te slaan.

21 torpedo's deden ook Jellico afslaan, en Scheer legde 10 mijl tussen de Britse slagschepen en zichzelf. Toen het donker werd, volgden nog enkele ontmoetingen, totdat de Duitse vloot thuis was. Zij hadden meer Britse schepen tot zinken gebracht, maar het machtsevenwicht was niet veranderd.