Een slagschip is een soort groot oorlogsschip. Het heeft metalen bepantsering en heeft grote (zwaar kaliber) kanonnen. Slagschepen zijn groter, beter bewapend en gepantserd dan kruisers en torpedojagers. Slagschepen bestonden voornamelijk van ongeveer 1880 tot de jaren 1940, hoewel sommige nog tot de Golfoorlog van 1991 werden gebruikt. Gedurende het grootste deel van deze periode waren slagschepen het krachtigste en duurste soort oorlogsschip. Tegenwoordig bestaan er nog enkele slagschepen, maar die zijn musea.
In de 19e eeuw probeerden verschillende landen grotere en betere oorlogsschepen te bouwen. Een van de eerste schepen met een ijzeren pantser heette Gloire uit 1859. Dit schip had zowel zeilen als een stoommachine die een propellor aandreef, en kanonnen die explosieve granaten afvuurden. Dit was een soort schip dat een ironclad werd genoemd. Enkele jaren later werden ironclads gebruikt in de Amerikaanse Burgeroorlog.
Groot-Brittannië en Frankrijk bleven proberen oorlogsschepen te bouwen die beter waren dan elkaar. Later in de 19e eeuw bouwden andere landen zoals Duitsland, Rusland, Japan, Italië en de Verenigde Staten ook veel slagschepen. Verschillende landen gebruikten nieuwe uitvindingen om hun schepen krachtiger te maken, met zaken als stalen bepantsering, getrokken kanonnen en betere soorten stoommachines. Rond 1890 begon men hun beste schepen "slagschepen" te noemen in plaats van "ijzeren vletten". Veel mensen, waaronder veel admiraals en politici, vonden slagschepen erg belangrijk. Als er oorlog was, zou het land met de beste slagschepen winnen, door de marine van de tegenpartij tot zinken te brengen en hen te beletten voedsel en goederen hun land binnen te brengen (een blokkade genoemd). Maar slagschepen waren ook erg duur, en andere mensen vonden dat het geld beter kon worden besteed aan een beter leger, of aan zaken als pensioenen voor oude mensen.
In 1906 maakte Groot-Brittannië een nieuw soort slagschip met de naam HMS Dreadnought. Hoewel dit schip niet veel groter was, had het stoomturbinemotoren waardoor het sneller was. Al zijn kanonnen waren ook erg groot, waardoor het andere slagschepen van verder weg meer schade kon toebrengen. Men beweerde dat één schip als de Dreadnought twee eerdere slagschepen kon verslaan, zelfs slagschepen die slechts enkele jaren daarvoor waren gemaakt. Al snel bouwden veel landen schepen als deze, en noemden ze 'Dreadnoughts'.
In de Eerste Wereldoorlog werden veel slagschepen gebruikt. Slagschepen waren echter zo belangrijk en duur dat geen van beide partijen het risico wilde lopen om er een slag mee te verliezen. Er waren verschillende veldslagen met slagschepen. De grootste was de Slag bij Jutland, waarbij tientallen slagschepen en honderden kleinere schepen betrokken waren. Maar geen van de gevechten maakte veel verschil. Onderzeeërs maakten een groter verschil in de oorlog, ook al hadden minder mensen dat verwacht. Aan het einde van de oorlog moest Duitsland al zijn slagschepen overdragen aan Groot-Brittannië. De Duitse marine liet echter haar eigen slagschepen zinken ("scuttled") in plaats van ze aan de Britten te geven. In 1922 ondertekenden de meeste landen met grote marines een verdrag, het Zeerechtverdrag van Washington, dat inhield dat niemand gedurende minstens 10 jaar nieuwe slagschepen zou bouwen.
Slagschepen waren ook belangrijk aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Maar halverwege de Tweede Wereldoorlog waren slagschepen minder belangrijk geworden dan vliegdekschepen. Vliegdekschepen hadden tientallen vliegtuigen die bommen of torpedo's konden afwerpen. Ook al hadden slagschepen een dikkere bepantsering dan ooit, toch konden meerdere treffers van bommen of torpedo's een slagschip tot zinken brengen. De vliegtuigen konden veel verder vliegen dan de kanonnen van een slagschip konden schieten. Er waren enkele belangrijke gevechten tussen slagschepen in de Tweede Wereldoorlog, maar vaker waren slagschepen minder belangrijk dan vliegdekschepen. Bij veldslagen als de Slag bij Taranto en de Slag bij Pearl Harbour werden veel slagschepen door vliegtuigen tot zinken gebracht.
Na de Tweede Wereldoorlog had een slagschip niet veel zin meer. Vliegdekschepen waren nog beter geworden, door straalvliegtuigen en raketten. Bovendien kon zelfs een zwaar gepantserd slagschip door een kernbom tot zinken worden gebracht. Toch behield de Amerikaanse marine tijdens de Koude Oorlog enkele slagschepen. De zeer grote kanonnen op een slagschip waren nog steeds nuttig om op doelen aan land te schieten als er een invasie vanuit zee plaatsvond. Amerikaanse slagschepen kregen ook nieuwe wapens zoals geleide raketten om ze nuttiger te maken als er een oorlog was met Rusland. Alleen de Verenigde Staten konden het zich echter veroorloven dergelijke slagschepen te behouden. Niemand anders deed dat. Enkele Amerikaanse slagschepen beschoten Irak in de Golfoorlog. Dit was de laatste keer dat er slagschepen vochten. De Verenigde Staten behielden slagschepen tot 2004, toen de laatste in musea werden ondergebracht.
