Tasmanbrug in Hobart: geschiedenis, feiten en ligging aan de Derwent
Ontdek de Tasmanbrug in Hobart: geschiedenis, feiten en ligging aan de Derwent — bouw, openingsjaar en unieke weetjes voor reizigers en geschiedenisliefhebbers.
De Tasmanbrug is een vijfstrooks brug over de Derwent River, nabij het centrale zakendistrict van Hobart, Tasmanië. De brug verving een drijvende betonnen brug uit 1943 die een hefbaar middendeel had om schepen door te laten. Het werk aan de Tasmanbrug begon in april 1960 en was voltooid op 23 december 1964. De brug werd op 18 maart 1965 officieel geopend door de hertog van Gloucester. De brug is vernoemd naar Abel Tasman, de Nederlandse ontdekkingsreiziger die in 1642 als eerste Europeaan Tasmanië bezocht.
Geschiedenis en bouw
De Tasmanbrug werd in de jaren 1960 gebouwd om de groeiende verkeersstromen tussen het centrale zakelijke district van Hobart en de oostelijke voorsteden te kunnen verwerken. De nieuwe vaste brug verving de oudere drijvende constructie uit 1943 en bood een betrouwbare verbinding die minder hinderlijk was voor de scheepvaart en het wegverkeer. De constructie bestond uit meerdere overspanningen en pijlers en maakte voornamelijk gebruik van beton en staal.
De ramp van 1975
Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in de geschiedenis van de Tasmanbrug vond plaats op 5 januari 1975, toen het vrachtschip MV Lake Illawarra de pijlers van de brug raakte. Daarbij stortten meerdere brugdelen in en vielen voertuigen en inzittenden in de rivier. Bij het ongeluk kwamen meerdere mensen om het leven en raakte de verkeersverbinding tussen Hobart en de oostzijde ernstig verstoord. De ramp had grote gevolgen voor de lokale gemeenschap: pendelverkeer moest worden omgeleid, er werden veerdiensten opgezet en de wederopbouw en versterking van de brug kreeg prioriteit.
Wederopbouw en veiligheidsmaatregelen
Na de aanvaring volgde een periode van herstel en versterking. Beschermende constructies rondom de pijlers, zoals betonnen dolphins (stootdammen), extra navigatieverlichting en verbeterde maritieme verkeersprocedures werden aangebracht om herhaling te voorkomen. De brug werd hersteld en aangepast zodat zij weer veilig autoverkeer kon verwerken.
Ontwerp, verkeer en gebruik
- Baanvakken: de Tasmanbrug heeft vijf rijstroken, waarmee het een van de belangrijkste autoverbindingsroutes in en rond Hobart is.
- Voetgangers en fietsers: er zijn doorgaans voetpaden aan weerszijden van de rijbaan, zodat ook wandelaars en fietser de oversteek kunnen maken.
- Belang: de brug verbindt het centrale zakendistrict met de oostelijke voorsteden van Hobart (gemeente Clarence) en is daarmee essentieel voor woon-werkverkeer, levering van goederen en regionaal vervoer.
Ligging en bereikbaarheid
De Tasmanbrug overspant de Derwent en ligt dicht bij belangrijke stadsdelen zoals Battery Point, Salamanca en Sullivans Cove aan de westelijke oever, en voorsteden als Rosny en Bellerive aan de oostelijke oever. De brug is goed bereikbaar vanaf de hoofdwegen en openbaar vervoer in Hobart en vormt een vaste schakel in lokale en regionale verkeersstromen.
Bezoek en uitzichtpunten
De omgeving van de brug biedt fraaie uitzichten over de Derwent River en de skyline van Hobart. Populaire plekken om de brug te bekijken zijn de kades bij Sullivans Cove en de wandelpaden langs de waterkant. Veerdiensten en rondvaartboten over de Derwent geven bovendien goed zicht op de constructie vanaf het water.
Nalatenschap
De Tasmanbrug is meer dan een verkeersverbinding: ze staat symbool voor de ontwikkeling van Hobart en heeft een belangrijke plaats in de lokale geschiedenis, niet in de laatste plaats door de gebeurtenissen van 1975 en de daaropvolgende verbeteringen in maritieme veiligheid en infrastructuurbeheer. Haar naam eert bovendien de geschiedenis van de ontdekking van Tasmanië door de Nederlander Abel Tasman.
Tasmanbrug, Hobart
Details
De brug, met inbegrip van de toegangswegen, is 1.417 m lang, waarvan 1.067 m over het water. De brug bestaat uit betonnen kolommen die het wegdek ondersteunen. Er zijn 19 viaductoverspanningen van elk 43 m (140 ft), een hoofdoverspanning van 94 m (310 ft) en twee overspanningen van 60 m (197 ft) die een onderdoorgang voor schepen vormen. De brug ligt 46 m boven het gemiddelde waterpeil. De kolommen van de brug rusten op vast gesteente dat op sommige plaatsen meer dan 300 ft (91 m) onder het grondoppervlak ligt.
Samenvouwen
Op 5 januari 1975 botste een schip, de SS Lake Illawarra, met 10.000 ton zinkconcentraat aan boord tegen de brug. Hierdoor stortten twee kolommen en drie overspanningen van de brug in de rivier. Het schip zonk snel in het diepe water. Vier wagons vielen in de rivier, waarbij vijf mensen omkwamen, en zeven bemanningsleden van het schip kwamen eveneens om het leven. Verschillende auto's konden tot stilstand komen, met hun voorwielen hangend over de rand.
Door de instorting van de brug moesten de bewoners van de oostelijke oever van de Derwent 50 km rijden om in de stad te komen. Er werd een tijdelijke Baileybrug geplaatst. Dit was de langste Baileybrug ter wereld. De Tasman Bridge werd herbouwd en opende weer voor het verkeer op 8 oktober 1977.
Zoek in de encyclopedie