Loopgravenoorlog

De loopgraven waren vies. De koude, natte en onhygiënische omstandigheden maakten veel soldaten ziek. Zo was bijvoorbeeld de "loopgravenvoet" een schimmelziekte. Het verrotte de voeten van de mensen. De luizen verspreidden zich over de loopgraven. Ze verspreidden een ziekte die loopgravenkoorts wordt genoemd. Het veroorzaakte koorts en een ernstige pijn aan het hoofd. Ratten vielen de loopgraven binnen en verspreidden de ziekte overal. De bruine ratten waren de meer gehate soort. Ze aten menselijke resten. Sommige werden zo groot als katten. De modder was erg dik. Sommige mannen verdwenen in de modder omdat die zo dik was.

De loopgraven hadden een vreselijke geur. Dit kwam door het gebrek aan baden, de dode lichamen en de overlopende toiletten. Het eerste wat een nieuwe rekruut zou opmerken op weg naar de frontlinie was de geur. Lichamen lagen te rotten in ondiepe graven, mannen hadden zich in weken niet gewassen omdat er geen voorzieningen waren, beerputten liepen over en er werd gebruik gemaakt van creosol of chloride van kalk om de voortdurende dreiging van ziekte en infectie af te wenden. Ze konden cordiet ruiken, de aanhoudende geur van gifgas, rottende zandzakken, stagnerende modder, sigarettenrook en kokend voedsel. Hoewel ze aanvankelijk overweldigd waren, raakten nieuwkomers er al snel aan gewend en werden ze uiteindelijk deel van de geur met hun eigen lichaamsgeur.

De loopgraven in de frontlinie waren meestal ongeveer zeven voet diep en zes voet breed. Het front van de loopgraaf stond bekend als de borstwering. De bovenste twee of drie voet van de borstwering en de parados (de achterkant van de loopgraaf) zou bestaan uit een dikke lijn van zandzakken om eventuele kogels of granaatscherven te absorberen.

In een sleuf van deze diepte was het onmogelijk om over de top te kijken, dus werd er een twee of drievoetige richel toegevoegd die bekend staat als een brandtrap. De loopgraven werden niet in rechte lijnen gegraven. Anders, als de vijand een opeenvolgend offensief had, en in je loopgraven kwam, konden ze recht langs de linie schieten. Elke loopgraaf werd gegraven met alternatieve vuurplaatsen en traverses.

Ook werden er eendenborden op de bodem van de loopgraven geplaatst om de soldaten te beschermen tegen problemen zoals de loopgravenvoet. Soldaten maakten ook dug-outs en funkgaten in de zijkant van de loopgraven om hen wat bescherming te bieden tegen het weer en vijandelijk vuur.

De loopgraven in de frontlinie werden ook beschermd door prikkeldraadverstrengelingen en mitrailleurpalen. Korte loopgraven, sappen genaamd, werden vanaf de front-trench in het land van No-Man gegraven. De sapkop, meestal ongeveer 30 meter voor de frontlinie, werd vervolgens gebruikt als luisterpost.

Achter de voorste linies waren steun- en reserveloopgraven. De drie rijen loopgraven besloegen tussen 200 en 500 meter grond. Communicatie loopgraven, werden gegraven onder een hoek ten opzichte van de frontlinie loopgraaf en werden gebruikt voor het transport van mannen, uitrusting en voedselvoorraden.