Alcibiades, zoon van Clinias, ca. 450-404 v.Chr.), was een prominente Atheense staatsman, redenaar, en generaal. Hij was het laatste beroemde lid van de aristocratische familie van zijn moeder, die na de Peloponnesische oorlog aan de macht kwam. Hij speelde later in dat conflict een belangrijke rol als strategisch adviseur, militair commandant en politicus.
In de loop van de Peloponnesische oorlog veranderde Alcibiades meermaals van kant. In zijn geboortestad Athene in het begin van de jaren 410 VC pleitte hij voor een agressieve buitenlandse politiek en sprak hij zich uit voor een invasie van Sicilië. Hij vluchtte naar Sparta nadat zijn politieke vijanden hem van heiligschennis beschuldigden.
In Sparta diende hij als strategisch adviseur en stelde hij verschillende grote campagnes tegen Athene voor of begeleidde hij deze. Maar ook in Sparta maakte Alcibiades al snel machtige vijanden en werd hij gedwongen over te lopen naar Perzië. Daar diende hij als adviseur van de satrap Tissaphernes tot zijn Atheense politieke bondgenoten hem terughaalden. Hij diende toen enkele jaren als Atheense generaal, maar zijn vijanden slaagden er uiteindelijk in hem een tweede keer te verbannen.
De Siciliaanse Expeditie naar Magna Graecia was het idee van Alcibiades, maar zijn vijanden weerhielden hem ervan het bevel te voeren. Zijn rivaal Nicias nam het bevel over en de expeditie mislukte rampzalig. In de jaren dat hij Sparta diende speelde Alcibiades een rol in de ondergang van Athene; de verovering van Decelea en de opstanden van verschillende kritische Atheense onderdanen gebeurden op zijn voorstel of onder zijn toezicht.
Eenmaal hersteld in zijn geboortestad speelde hij echter een cruciale rol in een reeks Atheense overwinningen die Sparta er uiteindelijk toe bracht vrede te sluiten met Athene. Hij gaf de voorkeur aan onconventionele tactieken, waarbij hij vaak steden won door verraad of onderhandeling in plaats van door belegering. p151 De militaire en politieke talenten van de Alcibiaden bleken vaak waardevol voor welke staat hij ook werkte. Zijn talent om machtige vijanden te maken zorgde ervoor dat hij nooit lang op één plaats bleef. Tegen het einde van de oorlog (die hij in de vroege jaren 410 had helpen herleven) waren zijn dagen van politieke macht een vervlogen herinnering.
In zijn jeugd was Alcibiades een leerling van Socrates. Dit was iets wat tegen Socrates zei tijdens zijn proces.