Aan elke editie en elke variatie (met uitzondering van herdrukken) van een boek wordt een ISBN toegekend. Het ISBN telt 13 cijfers als het na 1 januari 2007 is toegekend, en 10 cijfers als het vóór 2007 is toegekend. Een Internationaal Standaard Boeknummer bestaat uit 4 of 5 delen:
- voor een ISBN van 13 cijfers, een GS1-voorvoegsel: 978 of 979
- de groepsidentificatiecode, (groep landen die een taal delen)
- de code van de uitgever,
- het artikelnummer, en
- een controlesom teken of controle cijfer.
De ISBN-gedeelten kunnen verschillend van lengte zijn, en worden gewoonlijk gescheiden door koppeltekens of spaties.
Het groepsidentificatienummer (GIC)-nummer is 0 of 1 voor Engelstalige landen; 2 voor Franstalige landen; 3 voor Duitstalige landen; 4 voor Japanse; 5 voor Russische, enzovoort. Het oorspronkelijke standaardboeknummer (SBN) had geen groepsaanduiding, maar door een nul (0) als voorvoegsel toe te voegen aan een 9-cijferig SBN ontstaat een geldig ISBN van 10 cijfers. De groepsaanduiding kan maximaal 5 cijfers lang zijn; zo is 99936 een groepsaanduiding voor het land Bhutan.
Het nationale ISBN-bureau kent het uitgeversnummer toe (zie de categorie:ISBN-bureaus); de uitgever kiest het artikelnummer. Over het algemeen is een uitgever niet verplicht een ISBN toe te kennen, noch hoeft een boek zijn nummer te vermelden (behalve in China; zie hieronder); de meeste boekhandels verkopen echter alleen goederen met een ISBN.
Er wordt een lijst van alle 628.000 toegekende uitgeverscodes gepubliceerd, die in boekvorm kan worden besteld, maar sinds 2007 kost deze 300 dollar. De website van het internationale ISBN-bureau biedt geen gratis methode om uitgeverscodes op te zoeken.
