Tantalus was een sterfelijke koning in de Griekse mythologie. Hij deed veel slechte dingen tegen de goden en godinnen. Tijdens een banket probeerde hij de mensen te voeden met het vlees van zijn zoon Pelops. Hij had de goden en godinnen gevraagd naar dit banket te komen. Toen ze hoorden wat hij van plan was, straften ze Tantalus niet alleen in deze wereld (de wereld van de levenden), maar ook in de volgende (de wereld van de doden). Tantalus' straf terwijl hij nog leefde was de ruïne van zijn koninkrijk. Zijn straf toen hij dood was in de Tartaros van de Onderwereld was veel erger.
Misdrijven en redenen voor de straf
Er bestaan verschillende versies van het verhaal, maar de kern blijft dat Tantalus de gastvrijheid en de geheimen van de goden schond. Belangrijke beschuldigingen zijn onder meer:
- Moord op zijn zoon: in een bekende versie doodde Tantalus zijn zoon Pelops, kookte hem en diende zijn vlees op tijdens een goddelijk banket om te testen of de goden alles konden zien.
- Diefstal of misbruik van goddelijke gaven: sommige verhalen zeggen dat Tantalus ambrosia en nectar van de goden stal of heimelijk at, of dat hij geheime kennis van de goden prijsgaf aan stervelingen.
- Belediging van de goden: door hun vertrouwen te misbruiken en wrede handelingen te plegen toonde hij groot gebrek aan respect voor de goddelijke wetten.
De straf in het leven en na de dood
Op aarde verloor Tantalus zijn macht en zijn koninkrijk. In de Onderwereld leed hij echter de beroemde eeuwige straf die hem symbool maakte voor onvervuld verlangen:
Hij is gemaakt om tot aan zijn kin in een plas water te staan. Tijdens deze periode zou hij altijd honger en dorst hebben. Telkens als Tantalus zijn hoofd liet zakken om het water waarin hij stond te drinken, daalde het water. Over zijn hoofd hingen takken van bomen vol met fruit. Als hij ze probeerde te pakken te krijgen, blies de wind ze buiten zijn bereik. Hij werd "geprikkeld" met eten en drinken. Dit is waar het woord "tantalize" vandaan komt.
Nakomelingen en hun lot
Zijn dochter is Niobe, die later zelf een beroemd voorbeeld van hoogmoed werd in de mythologie: zij pronkte met haar kinderen en werd door de goden en godinnen gestraft — haar kinderen werden gedood door Apollo en Artemis (in veel versies).
En zijn zoon, Pelops, werd weer tot leven gewekt door de goden. Hij ging naar Griekenland en werd de heerser van het schiereiland dat nog steeds zijn naam, de Peloponesus, heeft. Uit Pelops' nageslacht kwamen belangrijke koningshuizen voort, waaronder die van Atreus, en later Agamemnon en Menelaos.
Varianten in de overlevering
Mythische verhalen over Tantalus verschillen per bron en regio. In sommige versies is hij een koning van Sipylus in Lydië of een vorst in Frygië; in andere bronnen wordt zijn afkomst of zijn daden anders ingevuld. Eveneens variëren de details rond Pelops' herstel (bijvoorbeeld dat Demeter per ongeluk een stukje van zijn schouder opat, dat vervangen werd door ivoor).
Culturele invloed
- Het verhaal van Tantalus leverde het Engelse woord "tantalize" op, dat verwijst naar het kwellen met iets begeerlijks dat buiten bereik blijft.
- Tantalus en zijn straf verschijnen vaak in literatuur, beeldende kunst en muziek als symbool van onbeantwoorde begeerte en goddelijke vergelding.