De Bering-landbrug verbond het huidige Alaska en oostelijk Siberië op sommige momenten tijdens de Pleistocene ijstijden.
De grootste uitbreiding was ongeveer 1600 km van noord naar zuid. Het was niet vergletsjerd omdat de sneeuwval uiterst gering was omdat de winden vanaf de Stille Oceaan hun vochtigheid verloren over de volledig vergletsjerde nabijgelegen bergen.
De graslandsteppe, met inbegrip van de landbrug, die zich over honderden kilometers uitstrekte tot in de continenten aan weerszijden, werd Beringia genoemd. Aangenomen wordt dat een kleine menselijke bevolking van hooguit een paar duizend de ijstijd in Beringia heeft overleefd. Zij was geïsoleerd van de bevolking in Azië gedurende tenminste 5.000 jaar. Ergens na 16.500 jaar geleden begonnen zij de Amerika's te bevolken toen de Amerikaanse gletsjers die de weg naar het zuiden versperden, smolten.
