Nerva (Marcus Cocceius Nerva, 8 november 30 - 25 januari 98) was van 96 tot 98 Romeinse keizer.
Nerva werd keizer op vijfenzestigjarige leeftijd, na een levenslange keizerlijke dienst onder Nero en de heersers van de Flaviaanse dynastie. Onder Nero was hij lid van het keizerlijke team en speelde hij een belangrijke rol in het blootleggen van de Pisoniaanse samenzwering van 65 jaar.
Later, als loyalist van de Flavianen, bereikte hij consulaten in 71 en 90 tijdens de regeerperiodes van respectievelijk Vespasianus en Domitianus.
Op 18 september 96 werd Domitianus vermoord in een paleiscomplot. Op dezelfde dag werd Nerva door de Romeinse Senaat tot keizer uitgeroepen. Als nieuwe heerser van het Romeinse Rijk zwoer hij de vrijheden te herstellen die tijdens de autocratische regering van Domitianus waren afgesneden.
Nerva's korte bewind werd ontsierd door financiële moeilijkheden en zijn onvermogen om zijn gezag over het Romeinse leger te doen gelden.
Een opstand van de Praetoriaanse Garde in oktober 97 bracht hem ertoe een erfgenaam te adopteren. Na enig overleg adopteerde Nerva Trajanus, een jonge en populaire generaal, als zijn opvolger. Na amper vijftien maanden in functie, stierf Nerva aan een natuurlijke dood.
Hoewel een groot deel van zijn leven nog steeds duister is, werd Nerva door de oude historici beschouwd als een wijze en gematigde keizer. Recente historici hebben deze inschatting herzien en karakteriseren Nerva als een goedbedoelde maar uiteindelijk zwakke heerser, wiens heerschappij het Romeinse Rijk aan de rand van de burgeroorlog bracht.
Nerva's grootste succes was zijn keuze voor Trajanus. Dit leidde tot een vreedzame overgang na zijn dood, waardoor de Nerva-Antonine dynastie werd opgericht.