Antibioticum

Een antibioticum (of antibacterieel middel) is een chemische verbinding die bacteriën doodt of hun groei vertraagt. Zij worden als geneesmiddel gebruikt om door bacteriën veroorzaakte ziekten te behandelen en te genezen. Het eerste ontdekte antibioticum was penicilline, een natuurlijk antibioticum dat door een schimmel werd geproduceerd. De productie van antibiotica begon in 1939, en vandaag de dag worden ze gemaakt door chemische synthese. Antibiotica kunnen niet worden gebruikt om virussen te behandelen.

Bacteriën groeien op een agarplaat
Bacteriën groeien op een agarplaat

Antibioticaresistentietests: Bacteriën worden uitgestrooid op de schaal waarop met antibiotica geïmpregneerde witte schijven zijn geplaatst. De bacteriën in de linkercultuur zijn gevoelig voor het antibioticum in elke schijf, zoals te zien is aan de donkere, heldere ringen waar de bacteriën niet zijn gegroeid. De bacteriën rechts zijn slechts voor drie van de zeven geteste antibiotica volledig vatbaar.
Antibioticaresistentietests: Bacteriën worden uitgestrooid op de schaal waarop met antibiotica geïmpregneerde witte schijven zijn geplaatst. De bacteriën in de linkercultuur zijn gevoelig voor het antibioticum in elke schijf, zoals te zien is aan de donkere, heldere ringen waar de bacteriën niet zijn gegroeid. De bacteriën rechts zijn slechts voor drie van de zeven geteste antibiotica volledig vatbaar.

Weerstand

Vandaag de dag maken mensen zich zorgen dat bacteriën niet door antibiotica worden aangetast. Bacteriën evolueren wel degelijk, en reeds vele bacteriestammen zijn resistent tegen gewone antibiotica. Wanneer zij aan antibiotica worden blootgesteld, sterven de meeste bacteriën snel, maar sommige kunnen mutaties vertonen waardoor zij iets minder vatbaar worden. Deze bacteriën vermenigvuldigen zich dan en vormen een grote kolonie die minder gevoelig is voor het antibioticum.

Een deel van dit probleem wordt veroorzaakt door het overmatig gebruik en misbruik van antibiotica. Als iemand ziek is met een virus, hebben antibiotica geen effect op het virus. Sommige artsen zullen toch een antibioticum voorschrijven zodat de patiënt het gevoel heeft dat hij voor zijn ziekte wordt behandeld.

Het andere probleem is dat veel mensen antibiotica niet correct gebruiken. Mensen stoppen vaak met het nemen van het medicijn als ze zich beter gaan voelen. Maar antibiotica doden niet alle slechte bacteriën in één keer. Bacteriën die resistenter zijn, sterven niet meteen. Als iemand te snel stopt met het innemen van het antibioticum, kunnen deze resistente bacteriën zich vermeerderen en overleven. Dan werkt het antibioticum minder goed omdat de bacteriën er minder last van hebben.

Geschiedenis

Antibiotica kunnen de meest doeltreffende manier zijn om bacteriële infecties te behandelen. Een aanwijzing hiervoor kan gevonden worden in het werk van Pasteur. Hij had een cultuur van miltvuurbacillen die aan de lucht werden blootgesteld. Er ontstonden kolonies van vele schimmels, maar de miltvuurbacillen verdwenen. De medische wetenschap was toen nog niet klaar om de implicatie hiervan in te zien.

Het was 1928 dat de studie van antibiotica begon, een klein toevallig begin. Alexander Fleming, een Londense bacterioloog, was stafylokokken aan het kweken. In een petrischaaltje verscheen een schimmel die zich verspreidde Op de voedingsgelatine van het schaaltje was elk plekje schimmel omgeven door een heldere ring, vrij van bacteriën. Bovendien was de geëxtraheerde stof in staat om geïnfecteerde wonden schoon te maken.

De term antibioticum werd in 1942 voor het eerst gebruikt door Selman Waksman en zijn medewerkers in tijdschriftartikelen om elke stof aan te duiden die door een micro-organisme wordt geproduceerd en die in hoge verdunning de groei van andere micro-organismen tegengaat. Deze definitie sloot stoffen uit die bacteriën doden, maar niet door micro-organismen worden geproduceerd (zoals maagsappen en waterstofperoxide). Ook synthetische antibacteriële verbindingen zoals de sulfonamiden werden uitgesloten.

Dankzij de vooruitgang in de medicinale chemie zijn de meeste van de huidige antibacteriële stoffen chemisch gezien modificaties van diverse natuurlijke verbindingen.

Penicilline, het eerste natuurlijke antibioticum ontdekt door Alexander Fleming in 1928.
Penicilline, het eerste natuurlijke antibioticum ontdekt door Alexander Fleming in 1928.

Gebruik

Bepaalde bacteriën zijn alleen gevoelig voor specifieke soorten antibiotica. Antibiotica bestrijden infecties die door bacteriën worden veroorzaakt. Patiënten kunnen verschillende soorten of verschillende hoeveelheden antibiotica nodig hebben, afhankelijk van welke bacterie hun gezondheidsproblemen veroorzaakt. Daarom moeten antibiotica altijd onder toezicht van een arts (of een andere gediplomeerde arts) worden gebruikt. De arts kan ook op bijwerkingen letten en de behandeling van de patiënt zo nodig wijzigen. Antibiotica zijn zeer nuttig wanneer uw lichaam is geïnfecteerd door een bacterie. Antibiotica doden geen virussen, dus zijn ze nutteloos tegen een virale infectie. Een arts moet bepalen of de infectie van een patiënt van virale of bacteriële oorsprong is alvorens antibiotica te nemen, dit is nog een reden waarom een arts antibiotica moet voorschrijven in plaats van te vertrouwen op zelfmedicatie.

Teixobactin

Teixobactine is het eerste nieuwe antibioticum dat in veertig jaar is ontdekt. Het is werkzaam tegen Gram-positieve bacteriën, waaronder Staphylococcus aureus. Het lijkt deel uit te maken van een nieuwe klasse antibiotica.

Verwante pagina's


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3