Internationaal Fonetisch Alfabet

Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) is een systeem om geluiden op te schrijven. Het werd in 1886 door de International Phonetic Association opgericht, zodat mensen de klanken van talen op een standaard manier konden opschrijven. Taalkundigen, taaldocenten en vertalers gebruiken dit systeem om de uitspraak van woorden te laten zien.

Wikipedia gebruikt het IPA ook om te laten zien hoe bepaalde woorden bedoeld zijn om te worden uitgesproken. De meeste symbolen zijn letters in het Latijnse alfabet, of variaties daarop. Bijvoorbeeld, de palatale benadering (de y in yesterday) is geschreven met [j]. In IPA kunnen symbolen worden geschreven tussen schuine streepjes (een brede transcriptie genoemd, bijvoorbeeld "weinig" kan worden geschreven als /lɪtl/ ) of tussen vierkante haakjes (een smalle transcriptie genoemd, bijvoorbeeld "weinig" kan worden geschreven [lɪɾɫ], dat is hoe specifieke groepen het zeggen). Smalle vertaling is nauwkeuriger dan brede.

Het IPA heeft alleen symbolen voor geluiden die normaal gesproken in gesproken talen worden gebruikt. Het uitgebreide IPA wordt gebruikt om andere geluiden op te schrijven.

Het IPA wordt soms gewijzigd en er worden symbolen toegevoegd of weggenomen. Op dit moment zijn er 107 verschillende letters in het IPA. Er zijn ook 52 tekens die aan de letters worden toegevoegd om hun geluid te veranderen. Deze tekens worden "diakritische tekens" genoemd.

Geschiedenis

In 1886 vormde een groep Franse en Britse taaldocenten de International Phonetic Association. Deze leraren gebruikten aanvankelijk het Romaanse alfabet. Later veranderden ze het alfabet zodat verschillende talen allemaal dezelfde klanken met dezelfde letters zouden schrijven.

Gebruik van het alfabet

Het IPA is gemaakt om één symbool te hebben voor elk geluid. Dit betekent dat elke letter altijd hetzelfde geluid maakt. Dit is anders dan in het Engels. In het Engels maken sommige letters meerdere geluiden. Bijvoorbeeld, de letter <x> wordt in het Engels normaal gesproken als twee klanken ([ks]) gesproken, maar kan ook [gz] of [z] betekenen.

Brieven

Het Internationaal Fonetisch Alfabet heeft letters voor drie soorten geluiden: longmedeklinkers, niet-pulmoniale medeklinkers en klinkers.

Pulmonische medeklinkers

Pulmonische medeklinkers worden gemaakt door het blokkeren van lucht die uit de longen komt. De meeste medeklinkers (en alle Engelse medeklinkers) zijn pulmonisch. De symbolen voor deze geluiden zijn gerangschikt in een tabel. De rijen geven aan hoe het geluid wordt gemaakt, en de kolommen geven aan waar het wordt gemaakt.

 

Plaats van articulatie

(Waar het geluid wordt gemaakt) →

Labial

Coronaal

Dorsal

Radicaal

Glottal

­Bilabial

­Labiodiek

Tandheelkundige

Alveolair

Postalveolair

­Retroflex

­Palataal

­Velar

Uvular

Keelholte

Epiglottal

Hoe het geluid wordt gemaakt ↓

Nasal

   m

   ɱ

   n

   ɳ

   ɲ

   ŋ

   ɴ

 

 

Plosive

p b

p̪ b̪

t d

ʈ ɖ

c ɟ

k ɡ

q ɢ

 

ʡ

ʔ

 

 

Fricatieve

ɸ β

f v

θ ð

s z

ʃ ʒ

ʂ ʐ

ç ʝ

x ɣ

χ

ʁ

ħ

ʕ

ʜ

ʢ

h ɦ

 

Ongeveer

   β̞

   ʋ

   ɹ

   ɻ

   j

  een ruiker

 

 

 

 

Trill

   ʙ

   r

    retroflextriller

   ʀ

   я*

 

 

Tik of flap

   ⱱ̟†

   ⱱ†

   ɾ

   ɽ

 

   ɢ̆

 

   ʡ̯

 

 

Zijdelingse Fricative

ɬ ɮ

*

*

*

 

 

 

Zijdelingse benadering

   l

   ɭ

   ʎ

   ʟ

 

 

Zijdelingse flap

 

   ɺ

   *

   ʎ̯

   ʟ̆

 

 

 

 

Niet-pulmonale medeklinkers

Niet-pulmonale medeklinkers worden gemaakt zonder dat er lucht uit de longen komt. Er zijn drie soorten niet-pulmonale medeklinkers. Implosieve medeklinkers worden gemaakt door lucht in de mond te nemen. Ejectieve medeklinkers worden gemaakt door de lucht uit de voicebox te forceren in plaats van uit de longen. Klik medeklinkers worden gemaakt door een luchtdichte zak in de mond te maken en deze snel los te laten.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3