Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) is een systeem om klanken op te schrijven. Het werd in 1886 gecreëerd door de International Phonetic Association, zodat mensen klanken van talen op een standaard manier konden opschrijven. Taalkundigen, taaldocenten en vertalers gebruiken dit systeem om de uitspraak van woorden weer te geven.
Wikipedia gebruikt ook het IPA om aan te geven hoe bepaalde woorden moeten worden uitgesproken. De meeste symbolen zijn letters uit het Latijnse alfabet, of variaties daarvan. De palatale approximant (de y in gisteren) wordt bijvoorbeeld geschreven met [j]. In het IPA kunnen symbolen worden geschreven tussen schuine strepen (een brede transcriptie genoemd, bv. "kleine" kan worden geschreven als /lɪtl/ ) of tussen vierkante haakjes (een smalle transcriptie genoemd, bv. "kleine" kan worden geschreven als [lɪɾɫ], wat is hoe specifieke groepen het zeggen). Smalle vertaling is preciezer dan brede.
Het IPA heeft alleen symbolen voor klanken die normaal gesproken in gesproken talen worden gebruikt. De uitbreidingen van het Internationaal Fonetisch Alfabet (of extIPA) worden gebruikt om andere klanken op te schrijven.
Het IPA wordt soms gewijzigd, en er worden symbolen toegevoegd of weggehaald. Momenteel zijn er 107 verschillende letters in het IPA. Er zijn ook 52 tekens die aan letters worden toegevoegd om hun klank te veranderen. Deze tekens worden "diakritische tekens" genoemd.
