In het Engels verscheen de uitdrukking Noble Savage voor het eerst in het toneelstuk van Dryden, The Conquest of Granada (1672): "Ik ben zo vrij als de natuur de mens voor het eerst maakte, / Ere de basiswetten van de slavernij begon, / Toen de edele wilde in het bos rende." Echter, de term "Noble Savage" begon pas in de laatste helft van de negentiende eeuw op grote schaal te worden gebruikt en daarna als een term van vernedering. In het Frans was de term de "Goede Wilde" (of goede "Wildeman"), en in het Frans (en zelfs in het achttiende-eeuwse Engels) had het woord "wilde" niet noodzakelijkerwijs de connotaties van wreedheid die we nu met het woord associëren, maar betekende het "wild" als in een wilde bloem.
Het geïdealiseerde beeld van "de Gentleman van de natuur" was een aspect van het achttiende-eeuwse sentimentalisme, samen met andere voorraadfiguren zoals het Deugdzame Melkmeisje, de Dienaar-meesterknecht (zoals Sancho Panza en Figaro, onder andere), en het algemene thema van de deugd in de laagst geborene. De Gentleman van de natuur, of hij nu in Europa geboren is of exotisch, neemt zijn plaats in tussen deze tropen, samen met de Wijze Egyptenaar, de Perzische en de Chinaman. Hij heeft altijd bestaan, vanaf de tijd van het epos van Gilgamesh, waar hij verschijnt als Enkiddu, de wilde maar goede man die met dieren leeft; en de ongetrainde maar obscure middeleeuwse ridder, Parsifal. Zelfs de Bijbelse David de herdersjongen valt in deze categorie. Inderdaad, die deugd en nederige geboorte kunnen naast elkaar bestaan is een eeuwenoude leerstelling van de Abrahamitische religie, het meest opvallend in het geval van de grondlegger van de christelijke religie. Ook het idee dat de terugtrekking uit de maatschappij - en specifiek uit de steden - geassocieerd wordt met deugd, is van oorsprong een religieus idee.
Hayy ibn Yaqdhan, een islamitisch filosofisch verhaal (of gedachte-experiment) van Ibn Tufail uit het twaalfde-eeuwse Andalusië, overbrugt de kloof tussen het religieuze en het seculiere. Het verhaal is interessant omdat het bekend was bij de puriteinse New England Puritan, Cotton Mather. Vertaald in het Engels (uit het Latijn) in 1686 en 1708, vertelt het het verhaal van Hayy, een wild kind, opgevoed door een gazelle, zonder menselijk contact, op een verlaten eiland in de Indische Oceaan. Puur door het gebruik van zijn verstand doorloopt Hayy alle gradaties van kennis voordat hij opduikt in de menselijke samenleving, waar hij onthult een gelovige te zijn van de Natuurlijke religie, die Cotton Mather, als een christelijke Goddelijke, geïdentificeerd met het Primitieve Christendom. De figuur van Hayy is zowel een Natuurlijke mens als een Wijze Perzische, maar geen Edele Wilde.
De locus classicus van de achttiende eeuwse uitbeelding van de Amerikaanse indiaan is die van Alexander Pope, ongetwijfeld de beroemdste en meest vertaalde dichter van zijn tijd. In zijn filosofisch gedicht "Essay on Man" (1734) schreef de paus:
Lo, de arme indiaan! wiens leraar het erg zou vinden...
Ziet God in de wolken, of hoort hem in de wind; / Zijn ziel trots Wetenschap nooit geleerd om te dwalen / Verre van de zonnewandeling of melkweg; / Toch heeft de eenvoudige Natuur aan zijn hoop gegeven; / Achter de wolk-topp'd heuvel, een nederiger hemel; / Sommige veiliger wereld in de diepte van de bossen omarmen; / Sommige gelukkiger eiland in de wat'ry afval; / Waar slaven eens te meer hun geboorteland aanschouwen, / Geen duivels kwellen, geen Christenen dorst naar goud! / Hij vraagt geen engelenvleugel, geen serafijnenvuur: / Maar denkt, toegegeven aan die gelijke hemel, /
Zijn trouwe hond zal hem gezelschap houden.
Het gedicht van de paus verwoordt het typische Tijdperk van de Rede, dat de mens overal en altijd hetzelfde is, wat ook de christelijke leer was (de paus was katholiek). Hij schildert zijn Indiaan af als een slachtoffer ("de arme Indiaan"), die, hoewel minder geleerd en met minder aspiraties dan zijn Europese tegenhanger, even goed of beter is en dus evenzeer het heil waardig is. Hij is een "bon sauvage", maar geen edele.
