Het Nunc dimittis is een hymne uit de Bijbel. Het werd gezongen door Simeon toen hij het kindje Jezus zag.
Het verhaal dat in het boek Lucas wordt verteld, is dat aan Simeon, een Jood, door de Heilige Geest was beloofd dat hij niet zou sterven voordat hij Jezus had gezien. Toen Maria en Jozef het kindje Jezus naar de Tempel in Jeruzalem brachten voor de ceremonie van de wijding van de eerstgeboren zoon, was Simeon daar, en hij nam Jezus in zijn armen en zei de woorden die nu bekend staan als het Nunc dimittis. Hij zei tegen God dat hij nu gelukkig kon sterven omdat hij de Verlosser had gezien.
De woorden van het Nunc dimittis zijn door vele componisten op muziek gezet. In de Anglicaanse kerk worden ze traditioneel gezongen tijdens Evensong.
De Engelse woorden zoals gevonden in het Book of Common Prayer, 1662:
