De Kroatische taal wordt voornamelijk gesproken in de landen van Kroatië en Bosnië-Herzegovina en in de omringende landen van Europa. De Kroatische grammatica is de grammatica van de Kroatische taal. De Kroatische taal bestaat uit drie volkstalen (Kaikavisch, Chakavisch en Shtokavisch).
Uit Kroatische grammaticaboeken blijkt dat de codificatie van de taal begon aan het begin van de 17e eeuw (de eerste grammatica werd geschreven door Bartol Kašić in het Latijn in 1604). Dit betekent dat de regels voor de taal werden opgeschreven. Van 1604 tot 1836 waren er 17 grammatica's. De meeste daarvan beschreven het Štokavische dialect, maar sommige gingen over het Kajkavisch. In de 19e eeuw werden er meer grammatica's op basis van Štokavian geschreven. Het waren "Nova ricsoslovnica illiricka", geschreven door Šime Starčević (1812), en "Grammatik der illyrischen Sprache", geschreven door Ignjat Alojzije Brlić (1833),. Al voor de 19e eeuw werden de drie dialecten van de Kroatische taal bijna evenveel gebruikt. De manier waarop elk dialect werd opgeschreven varieerde echter in heel Kroatië. Bij de Adriatische kust leek het meer op het Italiaans en bij de Hongaarse grens meer op het Hongaars. Alle grammatica's van de bovengenoemde periode (1604-1836) gebruikten drie accenten: acuut, ernstig en circumflex, de grammatica van Starčević is een uitzondering, omdat het een systeem van vier accenten gebruikt. In de 19e eeuw stelde Ljudevit Gaj nieuwe letters voor uit het Tsjechisch (č,ž,š,ľ,ň,ď en ǧ). De brieven die werden geaccepteerd waren č, ž en š, en uit het Pools, ć. Voor andere fonemen (klanken) werden de digraphs aanvaard, d.w.z. lj, nj en dž. Later werd dj of gj veranderd in đ (volgens voorstel van Đuro Daničić).
