Het accent aigu (´) is een teken in veel geschreven talen. Het wordt meestal toegevoegd boven een klinker om aan te geven hoe die moet worden uitgesproken. Acute accenten worden soms ook aan medeklinkers toegevoegd. Soms verandert het accent aigu de klank van het hele woord door het in een zin klemtoon te geven. Dit accent komt voor in veel moderne talen die Latijnse, Cyrillische en Griekse alfabetten gebruiken. Het accent aigu is een van de vele gelijkaardige tekens die diakritische tekens worden genoemd.

Wat geeft het accent aigu aan?

  • Klemtoon: in talen als Spaans en Portugees markeert het accent meestal welke lettergreep in een woord de klemtoon draagt wanneer die afwijkt van de standaardregels.
  • Vowelkwaliteit of -lengte: in talen als Frans, Portugees en sommige Germaanse en Slavische talen kan het de kwaliteit (open/gesloten) of de lengte van een klinker aangeven.
  • Woordonderscheid: accenten helpen vaak bij het onderscheiden van homoniemen (bijv. Spaans "sí" = ja versus "si" = als).
  • Educatieve en lexicale aanduiding: in woordenboeken en leerboeken (bijv. Russisch of Grieks) gebruikt men soms een accent aigu om de klemtoon aan te geven, ook al hoort die niet tot de standaardspelling.

Voorbeelden per taal — korte gids

  • Frans: alleen boven e (é) veelvoorkomend; geeft meestal de gesloten e-klank /e/ aan. Voorbeelden: été, café, éléphant.
  • Spaans: gebruikt om afwijkende klemtoon of onderscheid tussen woorden te markeren. Voorbeelden: corazón (klemtoon), tú (jij) vs tu (jouw), más (meer) vs mas (maar, archaïsch).
  • Portugees: markeert klemtoon en vaak ook open/gesloten klinkers (avó versus avô). Voorbeelden: avó (grootmoeder), médico (arts met nadruk op e).
  • Catalaans: gebruikt om klemtoon en klinkerkwaliteiten aan te geven, net als in het Portugees en Spaans.
  • Tsjechisch, Slowaaks, Hongaars: het accent (á, é, í, ó, ú, ý) geeft meestal een lange klinker aan.
  • Pools: tekens die op een accent lijken komen voor, zoals ó en ś; ze geven respectievelijk andere klinkeruitspraak of gepalataliseerde medeklinkers weer.
  • Iers (Gaelic): het teken noemt men "fada" en markeert lange klinkers: á, é, í, ó, ú.
  • Grieks: het moderne Grieks gebruikt de "τόνος" (tonos), een teken dat functioneel gelijk is aan de acute om klemtoon aan te geven (π. χ. τόνος).
  • Cyrillische talen: in standaardspelling komt een accent aigu niet voor, maar in didactische teksten en woordenboeken van talen als Russisch wordt vaak een accent gebruikt om de juiste klemtoon te tonen.
  • Engels: het accent is niet inheemse regel, maar verschijnt in leenwoorden en namen (café, résumé). Soms wordt het weggelaten.

Typografische en taalkundige aantekeningen

  • Niet altijd apart letterteken: in sommige talen worden de geoaccentueerde letters als aparte letters beschouwd (bijvoorbeeld in het Hongaars zijn Á en A verschillend), terwijl in andere talen ze als varianten van dezelfde letter gelden.
  • Verschil met andere diakritica: het accent aigu (´) is een hellende streep naar rechts; het is anders dan de grave (`) of de circumflex (ˆ). Elke diakriet heeft in verschillende talen een andere functie.
  • Historische oorsprong: het accent aigu komt oorspronkelijk uit Griekse en Latijnse notaties voor klemtoon en uitspraak en werd later in veel Europese spellingssystemen overgenomen en aangepast.

Typen op toetsenbord en digitale codes

  • Mac: Option (⌥) + e, daarna de gewenste letter → é (Option+e, dan e).
  • Windows (US International): toets ' gevolgd door e → é. Met alt-codes: Alt+0233 → é (gebruik numeriek toetsenblok).
  • Linux (Compose-toets): Compose, ' , e → é.
  • Unicode/HTML: kleine é is U+00E9, hoofd É is U+00C9. In HTML-entities: é en É.

Kort overzicht en praktische tips

  • Leeswijzer: als je een accent aigu ziet, let eerst op taalcontext: betekent het klemtoon, klinkerlengte of kwaliteit?
  • Schrijven: bij twijfel kun je woordenboeken raadplegen of spellingscontrole gebruiken; in veel gevallen bepaalt de grammatica (werkwoordsvorm, meervoud, klemtoonregels) of een accent vereist is.
  • Gebruik in leenwoorden: in het Nederlands verschijnen acute accenten soms in leenwoorden (bijv. café, résumé) maar ze worden vaker weggelaten in informele tekst.

Het accent aigu is dus een klein tekentje met veel functies: het kan uitspraak, klemtoon en betekenis beïnvloeden en komt in veel talen voor met elk hun eigen regels en uitzonderingen.