De meeste Láadan zinnen hebben drie korte woorden, deeltjes genaamd:
- een woord dat zegt wat voor soort zin het is. Het zijn net punten, vraagtekens en uitroeptekens, maar dan uitgesproken. Ze zijn:
Bíi: zegt dat de zin een verklaring is.
Báa: zegt dat de zin een vraag is.
Bó: zegt dat de zin een bevel is. Deze worden gewoonlijk niet gegeven aan iemand anders dan kleine kinderen.
Bóo: zegt dat de zin een verzoek is. Deze komen veel vaker voor dan commando's.
Bé: zegt dat de zin een belofte is.
Bée: zegt dat de zin een waarschuwing is.
- een woord dat zegt wanneer de zin gebeurt. Deze zijn:
ril: zegt dat de zin nu gebeurt (tegenwoordige tijd).
eril: zegt dat de zin eerder gebeurde (verleden tijd).
aril: zegt dat de zin later zal gebeuren (toekomende tijd).
wil: zegt dat de zin zou kunnen gebeuren of zou moeten gebeuren (optatief).
- een woord dat zegt of de spreker weet dat de zin waar is en waarom. Deze zijn:
wa: zegt dat de spreker weet dat de zin waar is omdat hij er met zijn eigen zintuigen achter is gekomen.
wi: zegt dat de zin duidelijk is.
wij: zeggen dat de zin in een droom gebeurde.
wáa: zegt dat iemand die de spreker vertrouwt, hem heeft verteld wat er in de zin staat.
waá: zegt dat iemand die de spreker niet vertrouwt, hem verteld heeft wat er in de zin staat.
wo: zegt dat de spreker het zich heeft verbeeld of verzonnen.
wóo: zegt dat de spreker helemaal niet weet of de zin waar is.
In het Láadan komen de werkwoorden eerst. Werkwoorden zijn dezelfde woorden als bijvoeglijke naamwoorden. Er zijn geen lidwoorden zoals an of de. Het lijdend voorwerp van een werkwoord heeft het achtervoegsel -(e)th. Het komt meestal na het onderwerp. Het voorvoegsel me- geeft aan dat het onderwerp van een werkwoord meervoud is. Het woord ra betekent hetzelfde als het Engelse not.
Nieuwe woorden maken
Nieuwe Láadan woorden worden gemaakt door voorvoegsels en achtervoegsels aan oude woorden toe te voegen. Elk deel van een woord blijft hetzelfde wanneer het met andere delen wordt gecombineerd. Daarom wordt het een agglutinatieve taal genoemd. De affixen (voorvoegsels en achtervoegsels) kunnen worden gebruikt om gevoelens en houdingen te tonen. Veel talen kunnen die alleen tonen door middel van de toon van de stem, lichaamstaal, of omslachtige spraak.
| Bevestigen | wat betekent | voorbeeld |
| (-)lh(-) | walging of afkeer | hahodimi: "verward maar blij"; hahodimilh: "verward en verafschuwd" |
| du- | om te proberen | bíi eril dusháad le wa: "Ik probeerde te komen" |
| dúu- | om te proberen en te falen om | bíi eril dúusháad le wa: "Ik probeerde te komen en faalde" |
| ná- | doorlopend | bíi eril dúunásháad le wa: "Ik probeerde en faalde om te komen" |
| -(e)tha | eigenaar van nature | lalal betha: "her mother's milk" |
| -(e)tho | eigenaar door wet of gewoonte | ebahid letho: "mijn man" |
| -(e)thi | eigenaar door toeval | losh nethi: "jouw geld (dat je gewonnen hebt door te gokken)" |
| -(e)de | eigenaar om een onbekende reden | Ana Worulethe: "het eten van de katten" |
| -id | man (anders een vrouw of een persoon van gelijk welk geslacht) | thul: "moeder/ouder"; thulid: "vader" |
Zelfstandige naamwoorden
Zelfstandige naamwoorden in het Láadan bestaan uit vele delen. De letter l wordt gebruikt voor ik en wij. De letter n wordt gebruikt voor jij. De letter b wordt gebruikt voor hij, zij, het, en zij.
De klinker e komt meestal na deze letters. a kan er achter komen om aan te geven dat iemand geliefd is. Als de persoon gehaat wordt, kan lhe- voor het woord gezet worden.
Het achtervoegsel -zh maakt een voornaamwoord meervoud maar minder dan vier. -n maakt het meervoud en meer dan vier. Dus lazh betekent "wij, die weinigen zijn en geliefd." Lheben betekent "zij, die met velen zijn en die ik haat."
