Bewijslast

Indien een verweerder in een civiele of strafzaak een andere reeks feiten wil aanvoeren dan de openbare aanklager of de eiser, wordt dit een "affirmatieve verdediging" genoemd. Hiermee verschuift de bewijslast naar de gedaagde om zijn of haar versie van de feiten te bewijzen. De gedaagde zou proberen zijn of haar acties die tot de rechtszaak hebben geleid, te verontschuldigen of te rechtvaardigen. Bekende "affirmative defenses" zijn onder meer uitlokking, zelfverdediging, onreine handen, ontoerekeningsvatbaarheid en de verjaringstermijn.

Het overwicht van het bewijs, ook bekend als de "balans van waarschijnlijkheden" is de vereiste norm in de meeste civiele zaken. Het wordt ook gebruikt in familierechtbanken voor vaststellingen waarbij het uitsluitend om geld gaat, zoals kinderalimentatie onder de Child Support Standards Act.

Aan de norm is voldaan als de kans groter is dat de stelling waar is dan niet waar. Aan de norm is voldaan als er meer dan vijftig procent kans is dat de stelling waar is. Lord Denning omschreef het in Miller v. Minister of Pensions eenvoudig als "meer waarschijnlijk dan niet". Tot 1970 was dit ook de norm die gebruikt werd in de jeugdrechtbank in de Verenigde Staten. Dit is een veel lagere bewijslast dan "buiten redelijke twijfel", de drempel die de aanklager moet halen in strafzaken.

Dit is de hoogste norm die in commonlaw landen als bewijslast wordt gehanteerd. Deze geldt gewoonlijk alleen in strafzaken. Als er na een zorgvuldige en onpartijdige afweging van al het bewijsmateriaal (of het ontbreken daarvan) in een zaak reële twijfel bestaat, gebaseerd op verstand en gezond verstand, dan is niet aan de bewijslast voldaan. Als de jury, of de rechter in een bankrechtszaak, geen twijfel heeft over de schuld van de beklaagde, of als hun enige twijfel onredelijk is, dan heeft de aanklager bewezen dat de beklaagde schuldig is.