Murchison-meteoriet: koolstofrijke chondriet vol organische verbindingen

Murchison-meteoriet: meer dan 100 kg koolstofhoudende chondriet vol organische verbindingen — unieke inzichten in organische moleculen en het ontstaan van leven.

Schrijver: Leandro Alegsa

De Murchison meteoriet is genoemd naar de plaats waar hij viel: Murchison, Victoria, Australië. Hij is groot (meer dan 100 kg) en men heeft hem zien vallen. Het is een van de meest bestudeerde meteorieten, omdat hij behoort tot een groep meteorieten die rijk zijn aan organische verbindingen, de zogenaamde koolstofhoudende chondrieten.

Op 28 september 1969, om ongeveer 10:58 uur, werd een heldere vuurbal gezien. Hij splitste zich in drie fragmenten alvorens te verdwijnen, een rookwolk achterlatend. Ongeveer 30 seconden later werd een beving gehoord. Men vond fragmenten over een gebied groter dan 13 km², met brokstukken tot 7 kg. Eén, met een gewicht van 680 g, brak door een dak en viel in hooi. De massa bedraagt meer dan 100 kg.

Classificatie en ouderdom

De Murchison-meteoriet wordt geclassificeerd als een carbonaceous chondrite van het CM-type (vaak aangeduid als CM2). Dit betekent dat het een relatief ongewijzigd (primitief) monster is dat veel van het oorspronkelijke materiële bestand van het zonnestelsel bevat. De ouderdom van de stof in dit type meteoriet ligt rond 4,56 miljard jaar, wat het tot een belangrijke tijdcapsule maakt voor de studie van de vroege zonne-stelselgeschiedenis.

Samenstelling en textuur

Murchison bestaat uit een matrix van fijne deeltjes met ingesloten chondrules en fragmenten van oudere (presolaire) korrels. Kenmerken zijn onder andere:

  • Hydratatie en klaymineralen: tekenen van watergerelateerde (aqueuze) alteratie op het moederlichaam, met de aanwezigheid van phyllosilicaten (leemachtige mineralen).
  • Presolaire korrels: sporen van zeer oude, buiten het zonnestelsel gevormde deeltjes zoals SiC en grafiet.
  • Rijk organisch materiaal ingebed in de fijne matrix.

Organische verbindingen

De Murchison-meteoriet is beroemd om zijn uitgebreide en diverse voorraad organische moleculen. Onderzoekers hebben aangetoond dat het monster bevat:

  • tientallen tot meer dan zeventig verschillende aminozuren, waaronder zowel gewone (proteinogene) als zeldzamere typen;
  • suikerachtige moleculen of afgeleiden daarvan, en andere koolhydraat-gerelateerde verbindingen;
  • nucleobasen en gerelateerde stikstofhoudende organische verbindingen;
  • polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAH's) en eenvoudige koolwaterstoffen;
  • andere eenvoudige en complexe organische moleculen, sommige met ongewone isotopische verhoudingen.

Belangrijk is dat veel van deze verbindingen isotopisch afwijkende handtekeningen dragen (verrijking in zware isotopen zoals D en 15N), wat hun extraterrestische oorsprong ondersteunt en hen onderscheidt van aardse contaminatie. In sommige gevallen zijn kleine en tijdelijke chiraaliteitsongelijkheden (enantiomere overmaat) gerapporteerd, wat relevant is voor discussies over de oorsprong van biologische asymmetrie op aarde.

Betekenis voor de wetenschap

Murchison levert sterk bewijs dat geordende en complexe organische moleculen voorkwamen in de materialen die het jonge zonnestelsel vormden. Dit ondersteunt het idee dat een deel van de bouwstenen voor leven op aarde mogelijk door meteorieten en kometen is aangeleverd. Verder gebruiken wetenschappers Murchison als referentie voor:

  • studies naar de synthese van organische moleculen in het vroege zonnestelsel en op kleine planetoïden;
  • onderzoek naar aqueuze processen op kleine lichamen (hoe water chemische verandering kan bevorderen);
  • het onderscheiden van terrestrische contaminatie van authentieke buitenaardse organische stof door isotopenonderzoek en strikte laboratoriumprotocollen.

Bewaring en onderzoek

Direct na de val werden veel fragmenten verzameld en verspreid naar onderzoeksinstellingen wereldwijd. Sindsdien zijn de fragmenten onderdeel geworden van talrijke wetenschappelijke studies en bewaard in collecties van universiteiten en natuurhistorische musea. Omdat organische analyses gevoelig zijn voor besmetting, hanteren onderzoekers strenge protocollen bij het openen, snijden en analyseren van stukken van Murchison.

Samengevat: de Murchison-meteoriet is een van de meest informatieve en waardevolle monsters uit het zonnestelsel. Door zijn overvloed aan organische verbindingen en primitieve samenstelling biedt hij unieke inzichten in chemische processen die hebben plaatsgevonden vóór en tijdens de vorming van de aarde en andere planeten.

De Murchison meteorietZoom
De Murchison meteoriet

De biochemie

Dit type meteoriet is rijk aan koolstof. Murchison bevat meer dan 15 aminozuren. De aminozuren die in de Murchison-meteoriet worden aangetroffen, kunnen in laboratoriumexperimenten worden gesynthetiseerd (en zijn dat ook geweest). Dit gebeurde door de inwerking van elektrische ontlading op een mengsel van methaan, stikstof en water met sporen van ammoniak.

De aminozuren waren meestal racemisch. Dit betekent dat de chiraliteit van hun enantiomeren bijna even links- als rechtsdraaiend is. Dit suggereert dat zij niet door aardse vervuiling zijn veroorzaakt. Er werd ook een complex mengsel van alkanen geïsoleerd, vergelijkbaar met dat wat in het Miller-Urey experiment werd gevonden. Serine en threonine, vaak aardse contaminanten, waren afwezig in de monsters.

In 1997 bleek uit onderzoek dat individuele aminozuren uit Murchison verrijkt waren met de stikstofisotoop 15N in vergelijking met hun aardse tegenhangers. Dit bevestigde een buitenaardse bron. Onder de geïdentificeerde organische materialen bevonden zich suikerachtige verbindingen (polyolen).

Samengestelde klasse

Concentratie (ppm)

Aminozuren

17-60

Alifatische koolwaterstoffen

>35

Aromatische koolwaterstoffen

3319

Fullerenen

>100

Carboxylzuren

>300

Hydrocarboxylzuren

15

Purines en pyrimidines

1.3

Alcoholen

11

Sulfonzuren

68

Fosfonzuren

2

Verschillende bewijslijnen tonen aan dat de binnenkant van goed bewaarde fragmenten van Murchison ongerept (niet verontreinigd) zijn. Een studie uit 2010 identificeerde 14.000 moleculaire verbindingen (waaronder 70 aminozuren) in een monster van de meteoriet. Er kunnen 50.000 of meer verschillende moleculaire samenstellingen in de meteoriet zitten.

Nucleobasen

Gemeten purine- en pyrimidineverbindingen bevinden zich in de Murchison meteoriet. Koolstofisotopenverhoudingen voor uracil en xanthine wijzen op een niet-aardse oorsprong voor deze verbindingen. De resultaten tonen aan dat veel organische verbindingen die bestanddelen zijn van het leven op aarde reeds aanwezig waren in het vroege zonnestelsel. Zij kunnen een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van het leven.



Zoek in de encyclopedie
AlegsaOnline.com - 2020 / 2025 - License CC3