Wereldwijd worden twee poliovaccins tegen poliomyelitis (of polio) gebruikt.
De eerste werd ontwikkeld door Jonas Salk en voor het eerst getest in 1952. Het werd op 12 april 1955 door Salk aan de wereld bekendgemaakt en is een injectie met geïnactiveerd (dood) poliovirus. Een oraal vaccin werd ontwikkeld door Albert Sabin met gebruikmaking van verzwakt poliovirus. In 1957 werd begonnen met proeven met het vaccin van Sabin bij mensen en in 1962 werd een vergunning verleend.
Er is geen langdurige drager voor poliovirus, en poliovirussen hebben geen niet-primate reservoir in de natuur. Het virus kan niet gedurende lange tijd in de open omgeving overleven. Daarom is het onderbreken van de overdracht van het virus van mens op mens door vaccinatie de belangrijkste stap om polio volledig uit te roeien. Door de twee vaccins is polio in de meeste landen van de wereld uitgeroeid. Polio is wereldwijd gedaald van ongeveer 350.000 gevallen in 1988 tot 1.652 gevallen in 2007.
