Tamboerijn: definitie, geschiedenis, soorten en gebruik

Ontdek de tamboerijn: definitie, geschiedenis, soorten en gebruik. Lees over bouw, klank, toepassingen en culturele oorsprong in één helder overzicht.

Schrijver: Leandro Alegsa

De tamboerijn is een veelgebruikt slaginstrument.

De tamboerijn lijkt op een kleine handtrommel. Maar naast het vel (trommelvel) zijn er ook kleine paren jingles - zoals kleine bekkens - in gleuven rond het frame. Tamboerijnen zijn er echter in vele soorten. Sommige worden zonder vel gemaakt, vooral voor gebruik in scholen. De tamboerijn kwam naar Europa via de Arabieren, die hem naar Italië en Spanje brachten.

Definitie en onderdelen

Een tamboerijn is een klein frame-instrument dat je met de hand bespeelt. De belangrijkste onderdelen zijn:

  • Frame: meestal rond en gemaakt van hout of kunststof.
  • Trommelvel (optioneel): een vel van dierlijk leer of synthetisch materiaal dat over één zijde van het frame gespannen is.
  • Schellen of jingles: kleine metalen schijfjes (vaak paargewijs) die in openingen in het frame zitten en een rinkelend geluid geven wanneer de tamboerijn beweegt of wordt aangeslagen. In het Engels wordt dit ook wel "zills" genoemd.

Geschiedenis kort samengevat

De oorsprong van frame-trommels gaat ver terug; varianten bestaan al duizenden jaren en komen voor in het Midden-Oosten, Noord-Afrika, India en Europa. Via handelsroutes en culturele contacten verspreidden verschillende soorten frame-trommels zich naar Europa. De tekst hierboven noemt terecht de rol van Arabische handels- en culturele contacten bij de introductie van dit type instrument in Italië en Spanje. In veel culturen heeft de tamboerijn ook religieuze of ceremoniële functies gehad.

Belangrijke soorten en verwante instrumenten

  • Frame tambourine (Europese tamboerijn): vaak met of zonder vel; veelgebruikt in pop, folk en orkestmuziek.
  • Pandeiro (Brazilië): een veelzijdige tambourine-variant met snaartjes of een speciale opbouw, veel gebruikt in samba en choro.
  • Riq (Midden-Oosten): rijk aan jingles en vaak met een dun vel; veel gebruikt in Arabische muziek.
  • Kanjira (Zuid-India): kleine, hoog klinkende frame-trommel met één vel en één of twee jingles; belangrijk in Carnatische muziek.
  • Def/daf (Iran, Turkije): grotere frame-trommels, soms zonder jingles of met specifieke ornamenten.
  • Headless tambourines: tamboerijnen zonder vel, puur met jingles; populair in muziekeducatie en popmuziek vanwege hun duurzaamheid en heldere rinkel.

Bouw, materialen en maten

Frames zijn meestal van hout (bijv. beuk of es) of kunststof. Vellen kunnen van natuurlijk leer (warm van klank) of kunststof zijn (stabieler bij wisselende temperatuur en vochtigheid). Schellen zijn doorgaans van messing, staal of brons. Maten variëren van ongeveer 15 cm tot 30 cm in diameter; kleinere exemplaren klinken hoger en reageren sneller, grotere geven een voller geluid.

Speeltechnieken

Veelgebruikte technieken zijn:

  • Schudden: snel ritmisch bewegen om de jingles te laten rinkelen.
  • Slaan met de hand of vingers: op het vel of op de rand voor accenten.
  • Thumb-roll (rol met duim): duim over het vel of de rand vegen om een rollend effect te maken (veel gebruikt op riq en pandeiro).
  • Slag tegen de been of handpalm: om toon en resonantie te variëren.

Gebruik in muziek en onderwijs

De tamboerijn komt voor in diverse stijlen: folkloristische tradities, klassieke orkestrale werken, pop, rock en wereldmuziek. In de popmuziek wordt hij vaak gebruikt als ritmisch accent om een lied lichter en sprankelender te laten klinken. In scholen en bij muzieklessen is de tamboerijn populair vanwege zijn eenvoudige techniek, directe geluid en het vermogen kinderen ritme en samenwerken te leren.

Onderhoud en aankoopadvies

  • Bewaar tamboerijnen droog en uit direct zonlicht; natuurlijke vellen kunnen uitzetten of krimpen bij vochtverschillen.
  • Vervang versleten vellen of vervang ze door synthetische vellen voor meer stabiliteit.
  • Controleer de bevestiging van de schellen; losse of beschadigde jingles beïnvloeden het geluid.
  • Bij aanschaf: let op de kwaliteit van het frame (geen barsten), het materiaal van de schellen en of de maat past bij het beoogde gebruik.

Notatie en repertoire

In notenschrift worden tamboerijnritmes vaak eenvoudig aangeduid met percussiesymbolen of in een apart percussiestaf. In ensemble- of orkestpartijen staan specifieke aanwijzingen voor accenten en rollen. Repertoire varieert van begeleidende patroontjes tot complexe solo-fragmenten in wereldmuziek.

Slotopmerkingen

De tamboerijn is door zijn eenvoud en veelzijdigheid een van de meest toegankelijke percussie-instrumenten. Of het nu in een klassieke orkestpartituur, een schoolklas of op het podium in popmuziek is, het instrument voegt ritme, kleur en energie toe. Wie wil experimenteren met ritme en klank vindt in de tamboerijn een laagdrempelig maar expressief instrument.

Een zigeunermeisje met tamboerijn (ansichtkaart van rond 1910)  Zoom
Een zigeunermeisje met tamboerijn (ansichtkaart van rond 1910)  

Hoe een tamboerijn te bespelen

De tamboerijn wordt meestal in de hand gehouden. De jingles kunnen klinken door met de andere hand op het frame van het instrument te slaan, of door met het instrument te schudden. Vaak houdt de speler het instrument hoog in de lucht. Dit ziet er niet alleen goed uit, maar is ook goed te horen. De andere hand kan ritmes op het vel tikken, waardoor het als een trommel klinkt en ook de jingles klinken. Er kan op worden geslagen met de knokkels, of met de vingertoppen, of met de vlakke hand of de rug van de hand. Hij kan ook tegen de zijkant van het been worden geslagen. Een goede speler met een goede tamboerijn kan soms een leuk effect creëren met een "duimrol". Dit gebeurt door het topje van de duim een beetje nat te maken en dan snel langs de rand van de huid te bewegen zodat de duim heel snel stuitert.

Het is ook mogelijk om het instrument, met het hoofd omhoog, op de schoot van de speler of op een tafel of stoel te leggen en met de vingers of met drumstokken te spelen.

Wanneer een tamboerijn in een orkest wordt gebruikt, gaat het meestal om één tamboerijn, hoewel Berlioz in zijn ouverture Le carnaval romain om twee tamboerijnen vroeg. Hij wordt vaak gebruikt in muziek die Italiaans of Spaans klinkt. Het laat de muziek bijna altijd zeer levendig klinken, bijvoorbeeld in het tweede deel van Prokofievs Eerste Vioolconcert.

 


Zoek in de encyclopedie
AlegsaOnline.com - 2020 / 2025 - License CC3