Een muzikale transcriptie is muzieknotatie voor een bestaand muziekstuk dat voorheen niet was genoteerd. Musici zijn het vaak oneens over wat een "transcriptie" en wat een "arrangement" is. Gewoonlijk zijn transcripties een directe notatie van de bron, terwijl een muzikant die een arrangement maakt nieuwe interpretaties in de muziek kan aanbrengen (d.w.z. de instrumentatie veranderen, opnieuw harmoniseren, of zelfs een nieuwe sectionalisering van het stuk zoals bij covers). Een transcriptie, zoals Klapuri schrijft, vereist dat de toonhoogte, timing en instrumentatie van alle geluidsgebeurtenissen worden opgelost; hoe moeilijk dit in sommige gevallen ook kan zijn, dit doel wordt gewoonlijk zo geherdefinieerd dat een transcriptie de notatie vormt van zoveel mogelijk van de samenstellende geluiden of een goed gedefinieerd deel van het muzieksignaal (d.w.z. de dominante melodie of de meest prominente drumgeluiden).
Voor alle soorten muziek kunnen transcripties worden gemaakt om de uitvoerder te helpen het stuk te leren. Transcripties zijn gebruikelijk voor muziek zoals jazz (die meestal bestaat uit improvisatie) en folk, die traditioneel van generatie op generatie wordt geleerd door te luisteren en te imiteren. In het begin van de 20e eeuw raakten sommige componisten geïnteresseerd in het opschrijven van de traditionele volksliederen van hun land. Béla Bartók en Zoltan Kodaly in Hongarije en Cecil Sharpe en Ralph Vaughan Williams in Engeland schreven verschillende volksliedjes over die zij hoorden zingen in de dorpen van hun respectieve landen.