Joschka Fischer — minister Buitenlandse Zaken en vice-kanselier (1998–2005)

Fischer werd geboren in Gerabronn in Baden-Württemberg. Zijn ouders waren Duitsers uit Hongarije. Zijn bijnaam Joschka komt van Jóska, wat de Hongaarse bijnaam is voor Jozef (Hongaars: József). Fischer ging in 1965 van de middelbare school af en ging werken voor een fotograaf, waarmee hij in 1966 stopte.

In 1967 werd hij actief in de Duitse studentenbeweging en de linkse politiek. Toen hij in een linkse boekhandel in Frankfurt werkte, begon hij als gaststudent naar linkse universitaire evenementen te gaan. Hij bestudeerde de werken van Marx, Mao en Hegel en werd lid van de militante groep Revolutionaire Strijd (Duits: Revolutionärer Kampf).

Fischer nam deel aan enkele straatgevechten toen de anarchistische Putzgruppe de politie aanviel en enkele agenten veel pijn deed. (In het Duits kan het woord Putz een schoonmaker betekenen, maar in Putz-groep is het een acroniem. Dat betekent dat de letters voor andere woorden staan. Proletarische Union für Terror und Zerstörung, d.w.z. De Arbeidersbond voor Terreur en Verwoesting). Foto's van een gevecht in maart 1973 tonen Fischer die politieagent Rainer Marx neerknuppelt [2]. die een pak slaag krijgt (foto)

In de Duitse herfst (Deutscher Herbst) van 1977 waren er veel terroristische aanslagen door de RAF (Red Army Faction). Fischer zegt dat deze aanslagen, vooral de ontvoering van en moord op Hanns-Martin Schleyer, hem ertoe hebben gebracht geweld op te geven als een manier om politieke veranderingen te bewerkstelligen.

In plaats daarvan raakte hij betrokken bij de nieuwe sociale bewegingen en later bij de pas opgerichte Duitse Groene Partij, voornamelijk in de deelstaat Hessen.

In mei 1981 werd de minister van Economische Zaken van de deelstaat Hessen, Heinz-Herbert Karry, vermoord. Het pistool waarmee de minister werd vermoord, was in 1973 gestolen van een Amerikaanse legerbasis, en de auto van Fischer was gebruikt bij de roofoverval.

Als minister van Buitenlandse Zaken verontschuldigde Fischer zich voor het geweld uit zijn Putzgruppe-tijd,

Van 1983 tot 1985 was Fischer lid van de Bondsdag voor de Groene partij. In 1985 werd hij minister van Milieu in Hessen in de eerste sociaal-democratisch-groene coalitie (1985-1987). Fischer baarde opzien toen hij zijn ambtseed aflegde in sportschoenen. Deze sportschoenen zijn nu te zien in een museum in Bonn.

Fischer was van 1991 tot 1994 opnieuw minister van Milieu in Hessen, en werd later medevoorzitter van de parlementaire partij De Groenen in de Bondsdag. Tijdens zijn jaren in de oppositie werd Fischer gerespecteerd om zijn toespraken. Gedurende een groot deel van de jaren '90 was hij niet erg populair bij de SPD, en Fischers vrienden noemden hem vaak de "echte" oppositieleider.

In september 1998 versloegen de sociaal-democraten onder leiding van Gerhard Schröder de christen-democratische regering van Helmut Kohl. Met de 42% van de SPD en de 7% van de Groenen kon een coalitieregering worden gevormd. Na enkele weken van overleg tussen sociaal-democraten en groenen kwam de nieuwe regering op 27 oktober 1998 aan de macht. Fischer werd minister van Buitenlandse Zaken.

In 1999 steunde Fischer de Duitse deelname aan de Kosovo-oorlog. Dit was zeer omstreden binnen de grotendeels pacifistische Groene Partij, omdat het betekende dat voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog Duitse soldaten actief de strijd in zouden gaan. Hij rechtvaardigde deze oorlog met beschuldigingen dat Servië van plan was genocide te plegen op de Kosovo-Albanezen.

Fischer was ook voorstander van het stationeren van Duitse troepen in Afghanistan, maar hij adviseerde Schröder om niet deel te nemen aan de oorlog in Irak. Hij staat bekend als een goede vriend van Kofi Annan. In 2005 was hij de op één na langstzittende minister van Buitenlandse Zaken in de Duitse naoorlogse geschiedenis (na Hans-Dietrich Genscher).

In 2005 werd Fischer er door critici van beschuldigd de controle op de visumregeling voor Oekraïne onzorgvuldig te hebben versoepeld, waardoor veel illegale immigranten met valse identiteiten Duitsland konden binnenkomen. Een parlementaire commissie werd opgericht om de zaak te onderzoeken, en in tegenstelling tot andere dergelijke commissiehoorzittingen werd de verklaring van Fischer (en die van andere topambtenaren) live op de openbare televisie uitgezonden. De verschijning van Fischer voor de commissie duurde twaalf uur. (Zie Duitse visumaffaire 2005).

Na de nederlaag van de coalitieregering bij de verkiezingen van 2005 kondigde Fischer aan dat hij zich zou terugtrekken op de backbench. "Na 20 jaar aan de macht te zijn geweest, wil ik nu mijn vrijheid terug", zo werd hij geciteerd. Op 13 oktober 2005 werd bekend dat Frank-Walter Steinmeier (SPD) Fischer zou opvolgen als minister van Buitenlandse Zaken.

Sinds begin september 2006 is Joschka Fischer senior fellow aan het Liechtenstein Institute on Self-Determination van Princeton University, en gasthoogleraar aan de Woodrow Wilson School of Public and International Affairs van Princeton University. Hij heeft ook gesproken aan andere Amerikaanse universiteiten, met name Brandeis University, over diverse onderwerpen op het gebied van buitenlandse zaken en internationale betrekkingen.

Fischer is vaak de populairste Duitse politicus geweest, zelfs bij aanhangers van andere partijen.

Tot 1996 was Fischer een uitgesproken liefhebber van goede wijnen en lekker eten. Hij verwedde vaak kisten dure wijn met andere politici om de uitslag van verkiezingen. Fischer had ook overgewicht gehad. Binnen korte tijd verloor hij veel gewicht. Fischer zei dat dit te danken was aan het feit dat hij volledig gestopt was met alcohol en zijn dieet had aangepast. Hij had ook aan fitnesstraining gedaan en zelfs marathons gelopen. Hij verzilverde zijn gewichtsverlies door over zijn ervaring het boek My long race towards myself te schrijven, dat onmiddellijk een bestseller werd. Onlangs is hij weer aangekomen.

Fischer is vijf maal gehuwd geweest: zijn eerste vier huwelijken, met Edeltraud Fischer (1967-1984), Inge Vogel (1984-1987), Claudia Bohm (1987-1999), en Nicola Leske (1999-2003), eindigden alle in echtscheiding. In oktober 2005 trouwde hij (in Rome) met Minu Barati, die gedurende 2 jaar zijn echtgenote was. Met Inge, zijn tweede vrouw, heeft hij twee kinderen: David en Lara. In april 2005 werd Fischer voor het eerst grootvader.